Τα λόγια είναι περιττά...

Να χαθώ στην μυρωδιά σου, να χωρέσω στ' όνομα σου...

Διαμπερές φιλί...

Ακαθόριστες εικόνες...

Ανείπωτα συναισθήματα...

Παιχνίδια εγωισμού...

Δεύτερες σκέψεις...

Και ξανά από την αρχή...

μισοδαγκωμένο ζαχαρωτό...

Συναισθήματα που μοιάζουν με μισοδαγκωμένα ζαχαρωτά...

Πόση ώρα έκανες να ξετυλίξεις την κορδέλα?να ανοίξεις το κουτάκι?

Και πως ένοιωσες όταν το λαχταριστό ζαχαρωτό σου ήταν ήδη μισοδαγκωμένο???

whatever...

sunny sunday...

Time for coffee and good friends...

Me, myself and I...

Να μην περιαυτολογίσω αλλά και "οι τρεις μας" είμαστε υπέροχες... Για εμένα λέω ναι... Και για την κουκουρούκου, και για την ευαίσθητη-γλυκιά και για την κυκλοθυμική πλευρά μου!!!
Me, myself and I λοιπόν και δεν θα έλεγα ότι είμαι εύκολος άνθρωπος... Αντιθέτως... Απλά η ικανότητα μου να προσρμόζομαι εύκολα μάλλον βοηθάει!!!

Είναι στιγμές που το παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας στην δική μου περίπτωση "τρέχει ανεξέλεγχτο στους δρόμους, σαν να έχει πάρει το πιο ωραίο δώρο του κόσμου!!!"...

Άλλες στιγμές που ευαισθησία μου μοιάζει με παλιό κόσμημα παρατημένο σε μία βιτρίνα με φο μπιζού!!! (άραγε καταλαβαίνει κανείς την διαφορά???)

Και εκείνες τις άλλες στιγμές που ο κυκλοθιμισμός μου έχει γλυκόξινη γεύση για όποιον τολμήσει να τον δοκιμάσει...

Ξαναδιαβάζω όσα έγραψα...

Me, myself and I... πόσο κλισέ ατάκα ? (δεύτερες σκέψεις)

impossible is nothing...

Wishful thinking? Ή απλά γεγονός...?
Το ακατόρθωτο είναι τόσο ελκυστικό τελικά...που γινεται κινητήριος δύναμη για να σε φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα?

What's my impossible?


I won't tell... Try to read my mind if you can...

What about your impossible?????