Friday, November 27, 2009
Μυρίζει Χριστούγεννα...

Τελευταία Παρασκευή του Νοέμβρη και μπαίνουμε αισίως σε χριστουγεννιάτικο πνεύμα!!!
I need this...
Πάντα μου άρεσαν τα Χριστούγεννα αν και μου προκαλούσαν μία γλυκιά μελαγχολία...
Λατρεύω τα φωτάκια, τα γλομπάκια και κάθε λογής στολίδι... Αν και στο σπίτι μου αποφεύγω τις υπερβολές, αναφορικά στον χριστουγεννιάτικο στολισμό, δεν μου πάνε αισθητικά στο μάτι βλέπεις... όταν βλέπω στολισμούς τύπου 80's λατρεύω!!!
Πανδαισία χρωμάτων σε κιτς βαθμό και πλαστικοί Άγιοι Βασίλιδες να κρεμιούνται από τις σκεπές...τάρανδοι στις αυλές παρέα με ξωτικά!!! Τα λατρεύω γιατί πολύ απλά οι κάτοχοί τους τα απολαμβάνουν σαν μικρά παιδιά!!!
Εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό...
Δεκέμβριος 2001 στο Λονδίνο... Στολισμένο και γοητευτικό όπως πάντα... Εγώ κάπου στα 23 φοιτήτρια... Περπάτημα...πολύ περπάτημα στους δρόμους του Λονδίνου... Μυρωδιές από μαλλί της γριάς και από καραμελωμένα φυστίκια που πουλάνε πλανώδιοι στην Oxford Street...
Παιδάκια και μεγάλοι με κομμένη ανάσα έξω από την βιτρίνα του Hamleys του πιο όμορφου παιχνιδάδικου που έχω δει ποτέ...
Η πιο ωραία ζεστή σοκολάτα ever στο La apogee, χωμένο κάπου στην Leicester Square...
Θα μπορούσα να αραδιάσω απίστευτες λεπτομέριες και εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου, αλλά ίσως καταντήσω γραφική...
Τα Χριστούγεννα εδώ...? Πάντα όμορφα... Μαζεμένοι όλοι σε ένα σπίτι η οικογένεια μου και οι λοιποί συγγενείς... Ένα παλιό πικάπ της θείας με ένα δίσκο παλιό 30ετίας να παίζει "΄πάει ο παλιός ο χρόνος" ή να προσπαθεί να παίξει... :-)))
Πολλά δωράκια, ανούσιας αξίας , άλλες φορές αστεία, άλλες φορές γλυκά και τρυφερά!!!
Αν μη τι άλλο αν τα Χριστούγεννα μου είναι όμορφα τα οφείλω στην περίεργη, αρκετά τρελούτσικη και multi culti οικογένειά μου...
Μπιριμπούδες θείες, want to be δημοσιογράφος θείος, πρώην απόστρατος άλλος θείος, μπαμπάς ερασιτέχνης οινοποιός να κάνει αλχημείες με τα κρασιά του, μαμά μεγάλος ήρωας (αντοχές τρελές) , ανήψια που μεγάλωσαν απότομα και γρήγορα και μου θυμίζουν ότι μεγάλωσα και εγώ, και ξαδέρφια... χμμμ...Ξάδερφος tv persona, αδερφός πάλαι ποτέ ποδοσφαιριστής, ξαδέρφη εκ ισπανίας με ισπανό άντρα της, και λοιποί συγγενείς με αλλοδαπούς συντρόφους!!!
Και να μην ξεχάσω και μερικές καλές φίλες που θεωρούνται οικογένεια εδώ και χρόνια...Αφού μας αντέχουν!!!
Ω ναι... that's my family... Μία συνάντηση αρκεί για να σας πείσει ότι το πρόγραμμα της Nova είναι φτωχό μπροστά μας!!!
Thursday, November 26, 2009
manual needed
Νομίζω πως η συγκεκριμένη εικόνα θα έπρεπε να συνοδεύει κάθε αρσενικό από την στιγμή που γεννιέται...Ω ναι! Η μαγεία του να προσπαθήσεις να καταλάβεις πως σκέφτονται οι άντρες είναι αδιαφιλονίκητα η μεγαλύτερη απόλαυση και ταυτόχρονα τυραννία για τις γυναίκες!!!
Διότι ως γνωστών οι γυναίκες συνοδεύονται εκ γεννήσεως τους από τον λεγόμενο μαζοχισμό!!! Δεν ξέρω αν είναι θέμα dna ή επίκτητος παράγοντας αλλά είναι χαρακτηριστικό μας γνώρισμα!!!
Θα βιαστούν τα αρσενικά να πουν ότι κάτι ανάλογο ισχύει και από την μεριά τους. Ό,τι αδυνατούν να καταλάβουν τις γυναικείες αντιδράσεις... Δεν θα διαφωνήσω...
Εξάλλου darlings "it takes two to tango" ...!!!
Εδώ ταιριάζει πάλι το γνωστό θέμα "πομπού και δέκτη" ... το λάθος γίνεται κάπου στο ενδιάμεσο αυτών!!!
Nevermind... μεσημεριανές σκέψεις μίας "κακοδιάθετης" και άρρωστης μπλόγκερ
Wednesday, November 25, 2009
'Εμεινα σπίτι...
Έμεινα σπίτι... Μου ήταν αδύνατο να σηκωθώ το πρωί... Πόναγε το κεφάλι, ο λαιμός μου, πυρετός και βήχας... Η ίωση μου χτύπησε την πόρτα... Σήμερα κατάλαβα πόσο άγχος έχει η ζωή μου. Το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπάει...Καλύτερα να είχα πάει δουλειά...I really need to find a way to relax...
Άνοιξα λίγο την τηλεόραση, τα γνωστά κλασικά πρωϊνιάτικα σκουπίδια...Έβαλα λίγο μουσική...λίγο facebook...λίγο χουζούρεμα...
Και έφτασε 3.43 το μεσημέρι χωρίς να "ξεκουραστώ" ...
Γκρινιάζω πάλι...i know...
I feel lost... για κάποιο λόγο...
Whatever, I 'll be back, as always...
Tuesday, November 24, 2009
face off ...
Να ξεφορτωθώ όλες τις μαλακίες από το μυαλό μου,
όλες τις αρνητικές σκέψεις, καταστάσεις και άγχη.
όλα όσα με εκνεύρισαν, με στεναχώρησαν.
Δεν τα θέλω σήμερα...Δεν τα έχω ανάγκη...
Να βάλω το χαμόγελό μου, την καλή μου διάθεση, παρέα με τον
κλασικό ενθουσιασμό μου, και το χιούμορ που με διακρίνει
και να βγω εκεί έξω και να δω πως θα συνεχιστεί
το "όνειρο" και η "πραγματικότητα" μου...
Καλημέρα μας...
Subscribe to:
Posts (Atom)

