...

πρώτο χρεός...

Χωρίς µάταιες ανταρσίες να δεις και να δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπινου νου, και µέσα στ΄
αυστηρά τούτα σύνορα αδιαµαρτύρητα, ακατάπαυτα να δουλεύεις να ποιο είναι το πρώτο σου χρέος.

Με αντρεία, µε σκληρότητα στερέωσε απάνω στο σαλευόµενο χάος το καταστρόγγυλο, το
καταφώτιστο αλώνι του νου, ν΄ αλωνίσεις, να λιχνίσεις, σα νοικοκύρης, τα σύµπαντα.

δεύτερο χρέος...

∆ε δέχουµαι τα σύνορα, δε µε χωρούν τα φαινόµενα, πνίγουµαι! Την αγωνία τούτη βαθιά,
αιµατερά να τη ζήσεις, είναι το δεύτερο χρέος.
Ο νους βολεύεται, έχει υποµονή, του αρέσει να παίζει µα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιµάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης.

Ένα µονάχα λαχταρίζω: Να συλλάβω τι κρύβεται πίσω από τα φαινόµενα, τι είναι το µυστήριο που µε γεννάει και µε σκοτώνει, κι αν πίσω από την ορατή ακατάπαυτη ροή του κόσµου κρύβεται µια αόρατη ασάλευτη παρουσία.
Αν ο νους δεν µπορεί, δεν είναι έργο του να επιχειρήσει πέρα από τα σύνορα την ηρωικήν
απελπισµένην έξοδο, να ΄ταν να µπορούσε η καρδιά µου!


Ψυχανεµίζουµαι πίσω απ΄ όλα τούτα τα φαινόµενα µια µαχόµενη ουσία. Θέλω να σµίξω µαζί της.
Ψυχανεµίζουµαι πως κι η µαχόµενη ουσία πολεµάει πίσω από τα φαινόµενα να σµίξει µε την
καρδιά µου. Μα το σώµα στέκεται ανάµεσα και µας χωρίζει. Ο νους στέκεται ανάµεσα και µας
χωρίζει.
Ποιο είναι το χρέος µου; Να συντρίψω το σώµα, να χυθώ να σµίξω µε τον Αόρατο. Να σωπάσει ο νους, ν΄ ακούσω τον Αόρατο να φωνάζει.


τρίτο χρέος...

Ο νους βολεύεται. Θέλει να γιοµώσει µ΄ έργα µεγάλα τη φυλακή του, το κρανίο. Να χαράξει
στους τοίχους ρητά ηρωικά, να ζωγραφίσει στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.
Η καρδιά δε βολεύεται. Χέρια χτυπούν απόξω από τη φυλακή της, φωνές ερωτικές αφουκράζεται
στον αγέρα κι η καρδιά, γιοµάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες και σε µιαν
αστραπή της φαίνεται πως έγιναν οι αλυσίδες φτερούγες.

Τίποτα δεν υπάρχει! Μήτε ζωή, µήτε θάνατος. Κοιτάζω την ύλη και το νου σα δυο ανύπαρχτα
ερωτικά φαντάσµατα να κυνηγιούνται, να σµίγουν, να γεννούν και ν΄ αφανίζουνται, και λέω:
"Αυτό θέλω!"
Ξέρω τώρα δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούµαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά,ανέβηκα πιο πάνω, είµαι λεύτερος. Αυτό θέλω. ∆ε θέλω τίποτα άλλο. Ζητούσα ελευτερία.

Ν.Καζαντζάκης

Υ.Γ. αν πέσει στα χέρια σας διαβάστε το...δεν είχε τύχει να το διαβάσω μέχρι που το είδα γραμμένο κάπου συγκεκριμένα και αυτό από μόνο του σαν γεγονός μου ιντρίγκαρε το μυαλό και το διάβασα...

..."Μα είναι μυστήριο πράγμα οι στιγμές.Εχουν όλη την δύναμη να σε ρουφήξουν
και να χαθείς για πάντα μέσα τους και όμως ποτέ δεν στέκονται αρκετά για να προλάβεις.
Βουτούν ένα κομμάτι σου και τρέχουν στα έγκατα σου να κρυφτούν.Κι εκεί ματώνουν στα σκοτάδια της ψυχής σου!Εκεί ανθίζουν!Εκεί σιγά και αθόρυβα σε πλάθουν..."

δανεισμένο ... (Χ.Χονδρογιάννη)


Σιγά και αθόρυβα σε πλάθουν...θες δεν θες... Η κινητήριος δύναμη τους είναι μοναδική...
Δεν ξέρω αν είναι "λάθος" του ανθρώπινου μυαλού που δεν σκέφτεται το "τώρα", που ζεί τις στιγμές μεν, αλλά τις αποθηκεύει, τις κάνει αναμνήσεις και τις επαναφέρει για να τις ξαναζήσει...και ξεχνάει να ζει το τώρα του...

Πως είναι άραγε να ο χρόνος να σταματάει στο κάθε "τώρα" σου?
Να μην σκέφτεσαι το πριν και το μετά...

βράδιασε...τα ξαναλέμε...

i 'd love to be there...

Θα άντεχες να είσαι ο εαυτός σου...έτσι απλά?

Χωρίς αντικειμενικά κριτήρια,

χωρίς δέυτερες σκέψεις,

χωρίς "πρέπει" και "μή"...

Απλά ο εαυτός σου...

όσο σκοτεινός κι αν είναι...

όσο μοναχικός και απόμακρος...

Θα άντεχες...αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνεις...

Υ.Γ. αν το αποφασίσεις, i 'd love to be there...

υπερβολές...

Για εκείνο το βλέμμα, μέσα από το αυτοκίνητο...

Για εκείνο το αμήχανο χαμόγελο μέσα στο σκοτάδι...

Για εκείνο το χάιδεμα μαλλιών το τόσο απροσδόκητο...

Για εκείνο το άγγιγμα το κρυφό, που τόσο ανατρίχιασε το μυαλό μου...

Για εκείνα τα φιλιά που μου χάρισαν την γεύση σου...

Για εκείνες τις ώρες μαζί σου...

...που μπόρεσα δίπλα σου να υπάρχω ως ο εαυτός μου...

η ουσία είναι μία...

Πως γίνεται να έλκω γύρω μου πάντα ανθρώπους

που κάνουν τα πράγματα πολύπλοκα?

Τι κάνω λάθος? Τι ζητάω λάθος?

Δεν μπορεί να είναι τυχαίο...

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το λάθος είμαι εγώ...

Υ.Γ. Πολύ ελέυθερο χρόνο έχω αυτές τις μέρες και υπερ-αναλύω πάλι...!!!

challenge ...

Είπα να γίνουμε πιο interactive...

Θα ήθελα να διαβάσω κάτι δικόσας...

Έτσι απλά...Ανοιχτή πρόσκληση για όποιον διαβάζει και

θέλει να την δεχτεί...