κάπου ανάμεσα στο "πολύ" και στο "λίγο" μου...

Ακούω από το διπλανό γραφείο μια φωνή να μου λέει ...

"που είσαι?...Μαρία...που είσαι?που ταξιδεύεις?..."

Που είμαι?...

Ups and Downs part 2...

Τι μπορείς να πεις σε κάποιον που "πνίγεται"?

Τι να του ζητήσεις?

Να ξεχάσει ότι "πνίγεται" και να ασχοληθεί μαζί σου?

Αν είσαι αφελής ή λιγάκι συνειδητά εγωιστής μπορεί και να το ζητούσες...

Αλλά...αν δεν είσαι...

Τον αφήνεις να "φύγει" νομίζωντας ότι έτσι σε προστατεύει...

Άσχετα αν εσύ δεν χρειάζεσαι "προστασία"...

Ασχετα αν εσύ το μόνο που θες, είναι να έχεις την επιλογή

μετά το "demo" να μπορείς να πάρεις το κλειδί ενεργοποίησης

για το "software"...

Whatever...

Τα "θέλω" δεν αλλάζουν, ούτε ξεχνιούνται...

Κάποια στιγμή θα αναγκαστείς ή θα σε αναγκάσουν,

θες δεν θες, να έρθεις αντιμέτωπος με αυτά...

Θα πάρεις θέση, ή θα σου πάρουν την θέση...

Ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη?

Cold is the absence of heat...

...and I 'm really cold right now...

ξέρω μονάχα...

...

Ακόμη μία αυτοκινητάδα...μοναχική...αυτή την φορά...

Όμορφη η Αθήνα τη νύχτα...Μαγευτικός ο Πειραιάς...

Κατάληξη? Κάπου εκεί στην Πειραϊκή για ακόμα μία φορά...

Εκεί στα ξύλινα σκαλιά...

Με την θάλασσα στα πόδια και τον αέρα να χαιδεύει το πρόσωπο...

Το ipod στα αυτιά, εξαφάνισε μαγικά όλους τους παράταιρους ήχους...

Σοκολάτα παυλίδης κεράσι...για να γλυκάνει την γεύση των σκέψεων μου...

Δεν ξέρω τι περίμενα...Δεν ξέρω ποιον περίμενα...

Ξέρω μονάχα ότι δεν ήρθε κανείς...

Εγώ αντίκρυ σε μένα...

Και η σιωπή να κάνει πάρτυ...

Μπορείς να ξορκίσεις τις σκέψεις...?

Μπορείς να πνίξεις τις λέξεις...?

Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ...Ή μήπως δεν θέλω?

Rewind σκέψης...

Εγώ αντίκρυ σε σένα...

Μπορείς να διαβάσεις τις σκέψεις?

Ή θα πρέπει να σου πω με λέξεις?

Δεν μπορείς?Ή μήπως δεν θέλεις?

Pause σκέψης...

Feelings...keep them refrigerated for a while...

Is it possible?

Impossible is nothing...

Nothing is not impossible...

κλείσε τα μάτια...

Νωχελικά κοιτάζω την οθόνη...
Τα μάτια κλείνουν...
Δεν έχω υπερβεί τον ύπνο τελικά...
Με δυσκολία τα κρατάω ανοικτά...
Κλεφτές ματιές στην οθόνη και πάλι...
Δεν ξέρω τι ψάχνω να βρω...
Στο repeat τραγουδάκι του Μουζουράκη...
"Πλήξη και αφορμή...με ξύπνησε..."
Μαξιλάρι...εμβρυακή στάση...
log out...
κλείσε τα μάτια και κοιμήσου...
κλείσε τα μάτια και κοιμήσου...
...
...

αντικειμενικά κριτήρια...

Έτσι είναι...Απροσδόκητα περιπλέκεται η ζωή σου, απρόσμενα και αιφνιδιαστικά...
Όμορφα αιφνιδιαστικά...Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν...
Αυτοί που φεύγουν γίνονται ανάμνηση, καλή, κακή?δεν έχει σημασία...
Και αυτοί που έρχονται κουβαλάνε μαζί τους "αντικειμενικά κριτήρια"...
Έχεις βρεθεί και εσύ ο ίδιος στην θέση τους, και δεν σε φοβίζουν όσο ηχηρά και βαρύγδουπα
κι αν σου ακούγονται...
Όσο κι αν κάνουν το γαϊτανάκι να στροβιλίζεται και μαζί του να παρασύρει και εσένα...Στιγμιαία νιώθεις ζαλάδα, αλλά έτσι συμβαίνει όταν βρίσκεσαι ψηλά και κάποιος σε αναγκάζει να κοιτάξεις απότομα κάτω...Και εκείνος ο κάποιος, μην ξεχνάς, πως με την σειρά του έχει αναγκαστεί να κοιτάξει ακόμα πιο χαμηλά από το δικό σου κάτω...
Τρόπο θέλει...και επιμονή...
Η αναμονή στο τέλος ανταμείβει...αρκεί να υπάρχει καλή θεληση και διάθεση...