Με αφορμή μία ταινία και ένα βιβλίο...

Το λυκόφως...

Ένα fiction μυθογράφημα απόρροια ενός ονείρου, μάγεψε πολλούς παγκοσμίως και άφησε παγερά αδιάφορους τους υπολοίπους...

Μάλλον ανήκω στην πρώτη κατηγορία, αν και κατηγορήθηκα ότι εκεί στα 30 μου ταυτίστηκα με 14χρονα κορίτσια που παραλληρούν στο θέαμα ενός νεαρού ηθοποιού και στην περιγραφή ενός σαγηνευτικού βρυκόλακα που γίνεται ο φύλακας άγγελος μιας κοινής θνητής ζώντας έτσι την αιώνια αγάπη...

Διόλου δεν με ενόχλησε αυτή η ταύτιση...Αν στα 30 μου βάζω λίγο στην άκρη την εκλογίκευση των συναισθημάτων μου και επιτρέπω στον εαυτό μου να ταξιδέυει, χωρίς κανένα προσωπικό κόστος, μακρυά από καριέρες, άγχος, ένταση και καταστάσεις επίπονες, τότε μάλλον τυχερή με θεωρώ παρά "ξεμωραμένη"...

Μία ταινία που σίγουρα δεν συγκρίνεται μπροστά σε ένα βιβλίο με απίστευτες λεπτομέριες, με εξηγήσεις για κάθε τι που η ταινία αφήνει μετέωρο και με τόση υποβόσκουσα ένταση και χιούμορ...Αν και είδα πρώτα την ταινία και μετά διάβασα το πρώτο βιβλίο ξέροντας έτσι το σενάριο, η εναλλαγή των συναισθημάτων και η αγωνία της περιγραφής ήταν εντονότερη στο δεύτερο...

Μία μυθοπλασία με γνώμονα τον έρωτα...Κλασική συνταγή? Ίσως...Πολύ είπαν, μα το έχουμε ξαναδεί...

Κι όμως διαφέρει...Δεν είναι ένας παράνομος έρωτας,ούτε ένας ανεκπλήρωτος μονόπλευρος έρωτας... όλο το βιλίο είναι μια συνεχής ερωτική εξομολόγηση και ένας συνεχής πόλεμος κάποιου που η φύση του με το θέλω του συγκρούεται...

Είναι το απαγορευμένο αλλά με άλλη οπτική γωνία...Είναι ο έρωτας, η σαρκική επαφή, η ταύτιση, η ολοκλήρωση και η αδιανόητη ανάγκη του πόθου αντιμέτωπη με την πείνα...(Στην ταινία μιλάει για πείνα φυσική, βιολογική...) Ωστόσο σκέφτομαι, πόσοι άνθρωποι γύρω μου έχουν θυσιάσει το πάθος και τον πόθο του έρωτα για την πείνα της ασφάλειας, του βολέματος κλπ...

Υπερβάλω?Ίσως...

Εγώ όμως είδα μια ταινία που σε κάποια σημεία φάνηκε αστεία,ή έστω παιδική...και σε άλλα με γοήτευσε έντονα,και ένα βιβλίο που θα τολμούσα να πω ότι η συγγραφέας του μέσα από χιούμορ και λεπτομερή περιγραφή συναισθημάυων και καταστάσεων σε έκανε να χαθείς και να νιώσεις κομμάτι και εσύ της μικρής πόλης του Φορκς...Παρατηρητής ενεργός σε ότι διαδραματιζόταν...

Σε έναν κόσμο απίστευτα σκληρό και μονοδιάστατο, δεν βρίσκω κακό για τα 14χρονα κορίτσια να ταυτίζονται με την Μπέλλα...Σε έναν κόσμο που τα κοριτσάκια αυτά μοιάζουν μικρομέγαλα έτοιμα να θυσιαστούν στο βωμό των "εμπειριών" το βρίσκω υπέροχο να βρεθούν λίγο πιο κοντά στην αθωότητα του κοριτσιού αυτού και να ζήσουν έστω και για 1.30 ώρα, όσο διαρκεί η ταινία, το παραμύθι τους...

Όσο για τα νεαρά αγόρια? Που σήμερα έχουν χάσει τον ρόλο τους...?Δεν λέω να ταυτιστούν με τον Έντουαρντ, αλλά σίγουρα αντί να κοροειδεύουντις συνομίλικές τους θα μπορούσαν να ξανακερδίσουν τον ρόλο τους που εδώ και καιρό έχουν χάσει...Να μάθουν να είναι αγόρια...

Για εμάς τους μεγαλύτερους...Μάλλον τα πράγματα είναι πιο άσχημα...Έχουμε μηδενίσει την συναισθηματική μας πλευρά και έχουμε εκπαιδεύσει την "πείνα" μας σε τέτοιο βαθμό που ρομαντικές μυθοπλασίες διάρκειας 1.30 ώρας μας βάλλουν και νιώθουμε την ανάγκη να τις χαρακτηρίσουμε "αηδίες" μόνο και μόνο μην τυχόν χαρακτηρίσει κάποιος εμάς ως σαχλούς...

Έλεος...μία απλή ταινία ήταν και ένα όμορφο βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα και μιλάει για
νεανικό πάθος και πόθο...Όσοι ωστόσο βλέπουν πέρα από τα ψηλά γράμματα, θα καταλάβουν ότι το πρώτο βιβλίο (και αυτά που ακολουθούν) μιλάνε και για πολλά άλλα πράγματα, ιδανικά και αξίες που ξετυλίγονται μεσα από την ιστορία των δύο αυτών παιδιών...

Γιατί λοιπόν τόσο μένος και τόση αντιπαλότητα? Γιατί έχουμε την ανάγκη να χωριστούμε στους μεν και τους δε? Γιατί τόσος φανατισμός?
Μήμπως απλά έχουμε μιζεριάσει και όσοι τολμούν να το παραδεχτούν ονειρεύονται μέσα από μια τιανία, από ένα τραγούδι από μία στιγμή και όσοι δεν το παραδέχονται απλά βάζουν σε ισχύ όλα τους τα κατηγορω για να φανούν ανώτεροι?

Όπως και να έχει...Αν εγώ θέλω να χαλαρώνω μέσα από μία ταινία δικαίωμά μου και αν εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το βρίσκεις σαχλό, δικαίωμα σου επίσης... Αλλά ως εκεί...
Δεν έχουμε να μοιράσουμε κάτι...
Παρα μόνο την κοινή μας μιζέρια που αφήνουμε να μας οδηγεί...


Και πριν κλείσω, παραθέτω μία φράση από το βιβλίο...Και σκέφτομαι...Πόσο καιρό έχεις να νιώσεις έτσι ελεύθερα όπως περιγραφει αυτή η φράση..?
"Ι was uncoditionally and irrevocably in love with him..."

Δεν ξέρω αν ακουστώ σαχλή και δεν με νοιάζει...Αλλά θα ήθελα να είχα απένταντι μου κάποιον που θα άντεχε να ακούσει να του λέω

"...my fictional love. my dazzler. my immortal. my vampire...", έστω και αν μετά γελάγαμε μέχρι δακρύων με την ανόητη ατάκα μου...

Flightless bird...

Let me sign...

Ooh

Standing by a broken tree

Her hands are all twisted,

She's pointing at me,

I was damned by the light comin'

Over all as she

Spoke with a voice that,

disrupted the sky.

She said, "Walk on over, yeah to this bit of shade,

I will wrap you in my arms"

And she said,

"Let me sign, let me sign."

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Το αταίριαστο είναι λατρεμένο...

"Είμαστε αλάθητοι στην επιλογή του εραστή μας, ιδιαίτερα όταν αξιώνουμε το λάθος πρόσωπο. Ενα ένστικτο, ένας μαγνήτης υπάρχει που γυρεύει το αταίριαστο"
Χανίφ Κιουρέισι (Μεσάνυχτα όλη μέρα...)

Έχει τόσο δίκιο τελικά...Δεν ξέρω για άλλους αλλά εμένα με τρομάζει το πόσο δίκιο έχει... Πόσες φορές έχω αναγνωρίσει έστω και καθυστερημένα το αταίριαστο και όμως όχι μόνο δεν έφυγα την στιγμή που το κατάλαβα...αλλά έμεινα πολύ περισσότερο από ότι φανταζόμουν...

Αυτή η επιλογή του αταίριαστου, του λάθος συντρόφου, εραστή... κρύβει δύο όψεις...

Υπάρχει ο λάθος άλλος που μένεις μαζί του γιατί είναι τόσο αταίριαστος που σου διασφαλίζει ότι δεν θα πληγωθείς, ότι δεν θα ερωτευθείς ουσιαστικά, ότι δεν θα δεσμευτείς, δεν θα χάσεις το εγώ σου και ότι από επιλογή θα φύγεις αφού πρώτα θα έχεις γκρινιάξει για το πόσο βασανιστικό ήταν να είσαι με άυτόν τον λάθος άλλο...
Ηλιθιότητα...Ματαιοδοξία ανακατεμένη με φόβο...Άδικο...
Γιατί αυτός ο λάθος άλλος ίσως σε εσένα έβλεπε κάτι ταιριαστό...

Από την άλλη υπάρχει και αυτός ο μοιραίος αταίριαστος άλλος που όσο κι αν ξέρεις ότι δεν είναι συμβατός με σένα τόσο πιο πολύ κολλάς μαζί του...Περνάει ο χρόνος και αδυνατείς να σκεφτείς γιατί μένεις, μα δεν φεύγεις... Αυτός ο αταίριαστος άλλος μπορεί να δημιουργεί σκοτάδι γύρω σου, αλλά ταυτόχρονα σου υπόσχεται και φως...

Δεν ξέρω ποιος προσδιορίζει τον ρόλο του αταίριαστου ωστόσο... Ο ίδιος ο αταίριαστος ή εμείς που επιλέγουμε το μη συμβατό?

Εγώ σίγουρα συγκαταλέγομαι σε εκείνους που επιλέγουν συνειδητά ασυνείδητα την δεύτερη όψη του αταίριαστου...
Το "μοιραίο" πάντα έπαιζε έντονο ρόλο στην ζωή μου...Με γοήτευε με έναν απροσδιόριστο τρόπο...
Και σε καμία περίπτωση η επιλογή του αταίριαστου δεν ταυτιζόταν με την ασφάλεια του να μην πληγωθώ ή να μην χάσω το εγώ μου...Αντιθέτως θα έλεγα...

Από την μοναξιά στην μοναχικότητα...

Πάντα διαφωνούσα με όσους ανόητα μπέρδευαν αυτες τις δύο λέξεις...Πάντα ήμουν υπέρμετρα αντιδραστική στην ανάγκη κάποιον ανθρώπων να μηδενίζουν τις λέξεις, τις έννοιες και τα συναισθήματά τους...

Με έντονη φωνή και ειρωνική χροιά έλεγα... "το να είσαι μόνος δεν είναι ταυτόσημο με το να νιώθεις μόνος..."

Η μοναξιά έχει φόβο, πικρία, αρνητικά συναισθήματα...Η μοναχικότητα είναι συνειδητοποίηση και επιλογή...

Πολλοί έχουν γράψει για αυτά τα δύο "συναισθήματα"... Ένας από αυτούς και ο Osho...

"...υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος, είσαι εξαρτημένος. Η μοναξιά είναι μια αρνητική κατάσταση. Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού. Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική, είναι αληθινή ελευθερία. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει. Είσαι τόσο γεμάτος από παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το σύμπαν με την παρουσία σου και δεν υπάρχει η ανάγκη του άλλου."

Τολμώ να συγκρίνω τον καθένα μας με τον Osho και αυτή την στιγμή τον εαυτό μου... Βγαίνω από το εγώ μου και διακρίνω στα λόγια μου έπαρση και νεανική αφέλεια...
ανεξερεύνητη φιλοσοφία από νεανικό στόμα ειπωμένη...

Μένω εκτός...και διακρίνω στα λόγια του απολυτότητα και υπέρμετρο εγωισμό...Ναι, ένα φουσκωμένο εγώ από θεωριτικές φιλοσοφίες που δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να είναι εφικτές στην πράξη με την ευκολία που περιγράφει ο Osho αυτή την δοκιμασία μοναξιάς και μοναχικότητας...

Μπορεί να ακούγομαι ενοχλητικά αλλαζόνας αλλά αντιλήφθηκα ότι αυτές οι δύο έννοιες είναι περίεργα συνδεδεμένες μεταξύ τους...Δεν είναι άσπρο ή μαύρο...Είναι άσπρο και μαύρο μαζί...Και εδώ διαφωνώ με τον Osho...

Ζώντας και τα δύο...Περνώντας από το στάδιο του να νιώθω μοναξιά...και να είμαι συνειδητά μοναχική (στο σημείο που το δικό μου εγώ άντεξε) κατάλαβα πως δεν είναι απαραίτητο να σου λείπει κάποιος ή να είσαι εξαρτημένος απο κάποιον για να νιώθεις μοναξιά...Μπορεί να έχεις γύρω σου ανθρώπους και να νιώθεις πολύ πιο έντονα την μοναξιάνα σε πνίγει...Δεν είναι απαραίτητα ταυτόσημη η μοναξιά με την απουσία κάποιου...Εκεί διαφωνώ με τον Osho...Εκεί μου φένεται απόλυτος...

Όπως επίσης θεωρώ ότι η μοναχικότητα είναι υγιής επιλογή όταν είναι αποτέλεσμα ώριμης σκέψης...Και αυτό είναι κάτι πραγματικά δύσκολο...Χρειάζεται πραγματικό διαλογισμό με τον εαυτό μας για να μπορέσουμε να το καταφέρουμε αυτό...

Η μοναχικότητα δεν αποκλείει την ανάγκη κάποιου να μοιραστεί ή να ανταλλάξει σκέψεις, απόψεις, συναισθήματα και να έρθει σε άμεση επαφή με κάποιον άλλο άνθρωπο...

Και εκεί διαφωνώ με τον Osho...

Η μοναχικότητα είναι κάθαρση και απόλαυση όταν έχεις καταφέρει να τιθασεύσεις το εγώ σου...Και όχι όταν το χρησιμοποιείς ως μοναδικό όπλο για να μην σου πει κάποιος ότι είσαι μόνος και όχι μοναχικός, όπως προσπαθείς να πείσεις τους γύρω σου και τον ίδιο σου τον εαυτό...

Η μοναχικότητα είναι ελευθερία όταν λείπουν τα στοιχεία του εγωισμού και της φοβίας...Με την επιλογή της μοναχικότητας νιώθεις γεμάτος όταν έχεις αντιληφθεί τα θέλω σου, τα όρια σου και τα δεδομένα σου, όταν σέβεσαι τα όρια των άλλων και δεν τα καταπατάς σε στιγμές αλλαζονίας ή φόβου...Όταν η παρουσία σου γεμίζει το σύμπαν και δεν έχεις ανάγκη να κλέψεις αυτό το κάτι από τους άλλους για να νιώθεις γεμάτος...

Ο Osho μιλάει για μοναχικότητα με πολλές δόσεις μοναξιάς... Και εκεί είναι η παγίδα... όταν έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι η μοναχικότητα είναι ένδειξη επικράτησης του δικού σου "εγώ" έναντι των άλλων "εγώ"... και τελικά μέσα από το παιχνίδι του εγωισμού και της αλλαζονίας γίνεται μοναξιά...

Αγαπημένα τραγούδια...

Human

I did my best to notice
when the call came down the line
up to the platform of surrender
I was brought but I was kind
and sometimes I get nervous
when I see an open door

close your eyes, clear your heart

cut the cord
are we human or are we dancer
my sign is vital, my hands are cold
and I’m on my knees looking for the answer
are we human or are we dancer

pay my respects to grace and virtue
send my condolences to good
give my regards to soul and romance
they always did the best they could
and so long to devotion, you taught me everything I know
wave good bye, wish me well

you gotta let me go
are we human or are we dancer
my sign is vital, my hands are cold
and I’m on my knees looking for the answer
are we human or are we dancer

will your system be alright
when you dream of home tonight
there is no message were receiving
let me know is your heart still beating

are we human or are we dancer
my sign is vital, my hands are cold
and I’m on my knees looking for the answer

you’ve gotta let me know
are we human or are we dancer
my sign is vital, my hands are cold
and I’m on my knees looking for the answer
are we human
or are we dancer

are we human or are we dancer
are we human or are we dancer


Breathless

the cycle phenomenon...

Διάχυτες σκέψεις περνάνε από μπροστά μου σαν να τρέχουν σε αγώνα δρόμου με έπαθλο την πρώτη θέση στο μυαλό μου...



Το χρονόμετρο μηδενίζεται και έχουμε νικητή...



"Τελικά, η ζωή είναι ένας κύκλος..."



Ένας τόσο απόλυτος κύκλος που γυρνάει ασταμάτητα...άλλες φορές γρήγορα, με ιλλιγιώδη ταχύτητα και άλλες φορές τόσο αργά που μοιάζει σαν να έχει σταματήσει...Και εγώ, εσύ, εκείνος, εκείνη, αυτοί είμαστε το τρένο που διασχίζει αυτόν τον κύκλο...



Και σε κάθε στροφή του κύκλου δεν ξέρεις τι να περιμένεις...όσες φορές και αν έχεις στροβιλιστεί στην δίνη του, το σημείο που σε αφήνει κάθε φορά είναι διαφορετικό...



Άλλες φορές το τρένο έχει επιβάτες, άλλες φορές είναι άδειο...όπως και να έχει όμως γεμάτο, άδειο...ο προορισμός είναι ίδιος... Απλά κάποιες φορές το τρένο παρεκλίνει της πορείας του γιατί κάποιοι επιβάτες θα κατέβουν, και κάποιοι άλλοι ίσως μπουν... Και στο τέλος, όσοι αντέξουν την δίνη του κύκλου ίσως καταφέρουν να φτάσουν στο προορισμό του τρένου...αλλιώς το τρένο θα φτάσει αδειανό...


Εικόνα που έρχεται στο μυαλό μου...?Το τρενάκι στο λούνα πάρκ...Αυτό το τρελό τρενάκι που από παιδιά λαχταρούσαμε να μπούμε. Που με την παιδική αθωότητα αντιμετωπίζαμε τον φόβο της ιλλιγιώδης του ταχύτητας...και που μεγαλώνοντας το αντιμετωπίζουμε με περίσσιο θάρρος μεν, με αφέλεια ή και υπεροψία δε...

Κάθε διαδρομή με το τρένο και μία διαφορετική συγκίνηση λοιπόν...
Που άλλες φορές την ζούμε μόνοι μας, άλλες την μοιραζόμαστε με συνεπιβάτες...

Και η κατάληξη?Ο προορισμός ?... Η απόλυτη ευθύνη είναι του οδηγού...

Έχω υπάρξει επιβάτης σε τρένα άλλων...και συνεχίζω να υπάρχω...Και δεν ξέρω πόσο θα αντέξω στην δίνη του δικού τους κύκλου...

Όσο για το δικό μου τρένο...?Το οδηγώ μάλλον με γνώμονα το συναίσθημα...και όχι με σκοπό τις λιγότερες απώλειες ως τον προορισμό...Ξέρω...Μην βιαστείς (εσύ που διαβάζεις) να μου πεις ότι είμαι ανόητη...


Γιατί όσες φορές προσπάθησα να βγάλω από πάνω μου το καβούκι των συναισθημάτων μου, πάντα από κάτω κρυβόταν ένα νέο συναίσθημα, μία νέα συγκίνηση και ο κύκλος της ζωής μου απλά άρχιζε πάλι από την αρχή...

...Μάλλον γιατί οι πόρτες του δικού μου τρένου φτιάχτηκαν για να ανοίγουν...

Υ.Γ Ευελπιστώ κάποια στιγμή αυτό το κείμενο να ντυθεί με την μουσική ενός ομώνυμου κομματιού που κάποιος επιβάτης του δικού μου τρένου δημιουργεί αυτή την στιγμη...Μάλλον από εκεί είχα το ερέθισμα...για όλο αυτό...