Μεγάλη Τετάρτη πρωϊ...η διάθεση είναι εξαιρετική...χαμόγελα και όμορφες σκέψεις...
Μεγάλη Τετάρτη μεσημέρι...νεύρα, πολλά νεύρα!!!
Πόσο ανεύθυνοι μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι...?Και καλά αν είναι ανεύθυνοι για την πάρτη τους, αλλά όταν επηρεάζουν και τις ζωές των άλλων ανθρώπων γύρω τους...?
Δεν βρίζω εύκολα...Αλλά αυτή την στιγμή στο κεφάλι μου έχουν συσσωρευτεί όλων των ειδών οι βρισιές...
Ο κύριος "πατάω επί πτωμάτων αρκεί να λαδώνεται μόνο το δικό μου αντεράκι" - "το παίζω επιχειρηματίας" είναι της μόδας πολύ τελευταία..!!!
Ουφφφ...DELETE KAI RESTART...γίνεται?
Μεγάλη Τετάρτη απόγευμα...Η διάθεση θα ξαναγίνει εξαιρετική...δεν ξέρω πως...θα επικαλεστώ πάλι το σύμπαν!!!
Κλείνω μάτια, πέρνω μερικές βαθιές αναπνοές...και ξεφυσάω την σαπίλα προς την ίδια κατεύθυνση από την οποία την είχα πρότεινος εισπνεύσει...
Καλή ανάσταση...
Wednesday, March 31, 2010
Thursday, March 25, 2010
ζηλεύει η νύχτα...
Sunday, March 21, 2010
ηλιόλουστη Αθήνα...

Κατεβαίνοντας την Ανδριανού...και κοιτάζοντας κατάματα τον υπέροχο ήλιο κατευθήνθηκα προς το Μοναστηράκι...Οι μυρωδιές, οι άνθρωποι, ο ήλιος, οι εικόνες γύρω μου...όλα συνηγορούσαν στο χαμόγελο που είχε σχηματιστεί στο πρόσωπό μου.
Σταμάτησα σε μία gellateria και πήρα παγωτό καϊμάκι με βύσσινο...Κάθησα δίπλα σε ένα τεμπέλικο σκυλί που λιαζοταν έξω απο τον σταθμό, μαζί με δεκάδες αγνώστους...
Οι κυριούληδες με τις τσάντες και τα πορτοφόλια "me and my monkey" ήταν εκεί οπως πάντα...Ακούνητοι, ανέκφραστοι σαν σκουρόχρωμοι βούδες, περίμεναν τον επόμενο πελάτη...
Ο ήλιος γλυκός, φωτεινός, ζεστός...
Η ακρόπολη όμορφη όπως πάντα...μεγαλοπρεπής...
Ο θόρυβος του τρένου, μελωδία...
Κατεύθασε καλή παρέα, γεύση κρύου καφέ...και ανέμελες συζητήσεις...Το κυριακάτικο πρωϊνό έγινε σούρουπο και ούτε που το κατάλαβα...Ο χρόνος περνάει υπέροχα γρήγορα όταν απολαμβάνεις τις στιγμές σου και δεν τις μπουκώνεις με σκέψεις και ανούσια λόγια...
Ώρα για επιστροφή...
θέλω και αύριο να έχει ήλιο...θέλω και αύριο να "γεμίσω" με Αθήνα...
Wednesday, March 17, 2010
αλλού σε λέγανε Γιουδήθ...εδώ Μαρία...
Monday, March 15, 2010
κουστουμαρισμένες ψυχές...

Κάποιοι το φορούν το "κουστούμι" και κάποιους τους φοράει...
Υπάρχουν όμως και εκείνοι που έχουν "κουστουμάρει" ακόμα και την ψυχή τους...
Της έχουν φορέσει το καλοσιδερωμένο μυρωδάτο "κουστούμι" τους και καμαρώνουν...
Δεν την αφήνουν να πάρει ανάσα...
Μόλις "λερωθεί" ή "τσαλακωθεί" το ένα, βγάζουν από την ντουλάπα
του μυαλού τους το άλλο το εφεδρικό...
Subscribe to:
Posts (Atom)



