αλήθεια...

αδύνατον να μην σου φανερωθεί...
είτε το αντέχεις είτε όχι...
κομψά ή βίαια...
ξαφνικά ή αναμενόμενα...


η γνώση είναι δύναμη λένε...
πάντα με γοήτευε αυτό...
το να γνωρίζω...
μα είναι στιγμές που εύχεσαι
να μην ήξερες τίποτα παραπάνω
από το "τίποτα"...

"αλήθεια"...
απίστευτο το συναίσθημα που αφήνει στο πέρασμα της...
λυτρωτικά κενό!




η αλήθεια σου πιο ψεύτικη και από το πιο καλά κατασκευασμένο ψέμα...
πλάνη μοναδική που έγινε ζωή σου...

θα δανειστώ από τονΚαβάφη ...

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις..."

ενδιαφέρον ουσιαστικό...

Πως το εκφράζεις?
Πως το δείχνεις?
Αφήνεις χώρο...?
Κάνεις αισθητή την παρουσία σου?
Μένεις πίσω, σεβόμενος το "μπροστά" του άλλου?
Επιτρέπεις σε "παρεμβολές" να θολώσουν την ουσία?
Υπάρχει τρόπος να καταλάβει ο "δέκτης" το ουσιαστικό
σου ενδιαφέρον?
Ναι υπάρχει... όταν αυτό που νιώθεις είναι αληθινό,
δεν χρειάζεται πάντα όμορφες λέξεις για να εκφραστεί...
Όταν αυτό που νιώθεις είναι δυνατό, δεν χρειάζεται πάντα βαρύγδουπες
πράξεις για να εκδηλωθεί...
Από μόνο του ως συναίσθημα είναι "απόλυτο", "δυνατό", "ουσιαστικό"...
Το βιώνεις, και "ελπίζεις" ότι θα μπορέσει να το βιώσει και ο δέκτης...
Αν πάλι αυτό δεν γίνει... όσο απογοητευτικό κι αν μοιάζει...
Είχες την τύχη να το βιώσεις...
Και αυτό από μόνο του είναι αληθινό...

...

η μοναξιά πονάει ή η επαφή...?

Πως μετράς τον πόνο?

Με την "απώλεια" ?
Με τον αντίλαλο που κάνει η σιωπή μέσα σου?
ή μήπως με την κομμένη ανάσα που σου θυμίζει
ότι πρέπει να ανοίξεις το στόμα σου και να αναπνεύσεις...

Είχα καιρό να νιώσω έτσι...
Δεν μου το επέτρεπα...
Εξαιρετικά καλοφτιαγμένες άμυνες βλέπεις...
Την μοναξιά... τελικά την αντέχεις...την συνηθίζεις...την αγαπάς...
Η επαφή πονάει περισσότερο...

Γιατί εκεί που νομίζεις ότι έχεις οχυρωθεί και κανείς δεν μπορεί να σε
"δει", τότε τελικά είναι που είσαι απόλυτα ευάλωτος...
Και χωρίς να το καταλάβεις...έχεις ήδη μπει στην δίνη της "επαφής"...

Και οι μέρες σου αλλάζουν, τα σημεία αναφοράς σου επίσης...
Συναισθήματα ανάμεικτα...διαφορετικά...

Και κάποια στιγμή... τα "μαύρα" σου ανθρωπάκια, πέρνουν το τιμόνι και
αρχίζουν να σε οδηγούν κατευθείαν προς τον γκρεμό...
Αρκεί μία στιγμή για να τα ανατρέψει όλα...
Ακριβώς όπως αρκούσε μία στιγμή για να ξεκινήσουν όλα...

Και τότε, όλα τα όμορφα συναισθήματα μετατρέπονται σε μεταμφιεσμένες παγίδες
που είναι έτοιμες να σε ρουφήξουν μέσα...
Τότε το μυαλό λειτουργεί συγκριτικά...
Και δύσκολα "ανέχεται"...

Δύσκολα καταλαβαίνει το "αντίθετο" του άλλου...

Τότε καλείσαι να αποφασίσεις... Και το κάνεις... Και νιώθεις "σωστός" με τον εαυτό σου...
Με τα όσα μέχρι τώρα πρεσβεύεις...πιστεύεις και δέχεσαι...
Και κάπου εκεί...που η λογική λέει "σωστά έπραξες",
κάπου εκεί ο άρυθμος χτύπος της καρδιάς σου...
παραπονιέται ότι "βιάστηκες"...

Και αναρωτιέσαι...
"Πονάει" η απώλεια...?
Ποια απώλεια...?
Του άλλου προσώπου ή αυτού που βίωνες με αυτό το πρόσωπο...?
Ερώτηση που έπαιξε σε repeat mode, εκατοντάδες φορές στο κεφάλι μου,
τις τελευταίες μέρες...

Και πως διαχωρίζεις τα δύο παραπάνω?...Δεν διαχωρίζονται...
Γιατί αυτό που βιώνεις με το κάθε άνθρωπο είναι αποτέλεσμα της
"ένωσης" σας... Ευθύνεστε αποκλειστικά και οι δύο...

Δεν ερωτεύεσαι μία κατάσταση...Δεν αγαπάς μία ιδέα...
Ερωτεύεσαι και αγαπάς, αυτό που έχεις απέναντί σου...
και δημιουργείς μια κατάσταση...μοιράζεσαι μια ιδέα...

...
...
...

Truth is nothing...

What you believe to be true is everything...

...

πως είναι αργά για αλήθειες...

...

Δικλείδα ασφαλείας δεν υπάρχει, και αυτή την στιγμή οι σκέψεις καίνε την ψυχή μου....την κάνουν στάχτη...
Ντόμινο ασπρόμαυρων σκέψεων...και ο χρόνος στην κλεψύδρα του μυαλού μου έχει εξαντληθεί...

Θυμός ή απογοήτευση?

ουσ α θυμός [θi'mos] εσωτερική ταραχή με βίαιες αντιδράσεις
ουσ θ απογοήτευση [apoɣo'itefsi] συναίσθημα παραίτησης

Μου θύμωσα ακόμα μία φορά... με απογοήτευσα ακόμα μία φορά...
Γιατί δεν κατάλαβα...δεν προέβλεψα...δεν ψυχαναιμίστηκα...
Γιατί ακόμα πιστεύω στους "ανθρώπους" ...

ουσ α άνρωπος - άνω θρώσκω κοιτάω ψηλά

Δεν ξέρω τι με ενοχλεί πιο πολύ... που κολυμπάω σε μία λίμνη με "σκατά" και κάνω πως δεν
"μυρίζω", δεν "σιχαίνομαι" ή που δεν κάνω τίποτα για να βγω από εκεί?

Κοιτάω γύρω μου...

...όμορφες καλοφτιαγμένες "σημαδούρες" επιπλέουν καμαρωτές, έτοιμες να
με "βοηθήσουν" να βγω προς τα έξω...
Άλλες φορές μοιάζουν με νούφαρα, αλλά μόλις τα πλησιάζω μεταμορφώνονται σε δίνες
και με ρουφάνε μέσα...ακόμα πιο βαθιά...ακόμα πιο κάτω...

Και ο βυθός δεν είναι όμορφος πια... τον έχουν βρωμίσει με τα απόβλητα τις ψυχής τους...
και το δικό μου "φίλτρο" μπούκωσε...δεν μπορεί να τον καθαρίσει...

Κουράστηκα...

Δεν αντέχω τον εαυτό μου...γιατί καταλαβαίνει τις "σιωπές" των άλλων...έτσι απλά...
Τα "ίσως" τους ... και δεν ζητά εξηγήσεις...
Απλα κάνει αυτές τις σιωπές λόγια...ενός μελαγχολικού τραγουδιού...και τραγουδά...
Μέχρι τελικής πτώσης... μέχρι να αποκοιμηθεί η ψυχή μου πάνω σε ένα λευκό παιδικό
μαξιλάρι...και να τα ξεχάσει όλα...

Έχω ανάγκη από ένα "ναι" ή ένα "όχι... όσο απόλυτο κι αν είναι αυτό...
Όσο κι αν με τρομάζει...
Αυτό ήταν κάπου εδώ...

i ' m finished making sense...

name it...

ανάμεικτες σκέψεις...
μισοτελειωμένες κουβέντες...
αναπάντητες ερωτήσεις...

"ψάξε, ψάξε...δεν θα το βρεις..."
κοροειδευτικά σιγοτραγουδάνε στο μυαλό μου
και μουδιάζω...