Αγαπημένα τραγούδια...

Human

I did my best to notice
when the call came down the line
up to the platform of surrender
I was brought but I was kind
and sometimes I get nervous
when I see an open door

close your eyes, clear your heart

cut the cord
are we human or are we dancer
my sign is vital, my hands are cold
and I’m on my knees looking for the answer
are we human or are we dancer

pay my respects to grace and virtue
send my condolences to good
give my regards to soul and romance
they always did the best they could
and so long to devotion, you taught me everything I know
wave good bye, wish me well

you gotta let me go
are we human or are we dancer
my sign is vital, my hands are cold
and I’m on my knees looking for the answer
are we human or are we dancer

will your system be alright
when you dream of home tonight
there is no message were receiving
let me know is your heart still beating

are we human or are we dancer
my sign is vital, my hands are cold
and I’m on my knees looking for the answer

you’ve gotta let me know
are we human or are we dancer
my sign is vital, my hands are cold
and I’m on my knees looking for the answer
are we human
or are we dancer

are we human or are we dancer
are we human or are we dancer


Breathless

the cycle phenomenon...

Διάχυτες σκέψεις περνάνε από μπροστά μου σαν να τρέχουν σε αγώνα δρόμου με έπαθλο την πρώτη θέση στο μυαλό μου...



Το χρονόμετρο μηδενίζεται και έχουμε νικητή...



"Τελικά, η ζωή είναι ένας κύκλος..."



Ένας τόσο απόλυτος κύκλος που γυρνάει ασταμάτητα...άλλες φορές γρήγορα, με ιλλιγιώδη ταχύτητα και άλλες φορές τόσο αργά που μοιάζει σαν να έχει σταματήσει...Και εγώ, εσύ, εκείνος, εκείνη, αυτοί είμαστε το τρένο που διασχίζει αυτόν τον κύκλο...



Και σε κάθε στροφή του κύκλου δεν ξέρεις τι να περιμένεις...όσες φορές και αν έχεις στροβιλιστεί στην δίνη του, το σημείο που σε αφήνει κάθε φορά είναι διαφορετικό...



Άλλες φορές το τρένο έχει επιβάτες, άλλες φορές είναι άδειο...όπως και να έχει όμως γεμάτο, άδειο...ο προορισμός είναι ίδιος... Απλά κάποιες φορές το τρένο παρεκλίνει της πορείας του γιατί κάποιοι επιβάτες θα κατέβουν, και κάποιοι άλλοι ίσως μπουν... Και στο τέλος, όσοι αντέξουν την δίνη του κύκλου ίσως καταφέρουν να φτάσουν στο προορισμό του τρένου...αλλιώς το τρένο θα φτάσει αδειανό...


Εικόνα που έρχεται στο μυαλό μου...?Το τρενάκι στο λούνα πάρκ...Αυτό το τρελό τρενάκι που από παιδιά λαχταρούσαμε να μπούμε. Που με την παιδική αθωότητα αντιμετωπίζαμε τον φόβο της ιλλιγιώδης του ταχύτητας...και που μεγαλώνοντας το αντιμετωπίζουμε με περίσσιο θάρρος μεν, με αφέλεια ή και υπεροψία δε...

Κάθε διαδρομή με το τρένο και μία διαφορετική συγκίνηση λοιπόν...
Που άλλες φορές την ζούμε μόνοι μας, άλλες την μοιραζόμαστε με συνεπιβάτες...

Και η κατάληξη?Ο προορισμός ?... Η απόλυτη ευθύνη είναι του οδηγού...

Έχω υπάρξει επιβάτης σε τρένα άλλων...και συνεχίζω να υπάρχω...Και δεν ξέρω πόσο θα αντέξω στην δίνη του δικού τους κύκλου...

Όσο για το δικό μου τρένο...?Το οδηγώ μάλλον με γνώμονα το συναίσθημα...και όχι με σκοπό τις λιγότερες απώλειες ως τον προορισμό...Ξέρω...Μην βιαστείς (εσύ που διαβάζεις) να μου πεις ότι είμαι ανόητη...


Γιατί όσες φορές προσπάθησα να βγάλω από πάνω μου το καβούκι των συναισθημάτων μου, πάντα από κάτω κρυβόταν ένα νέο συναίσθημα, μία νέα συγκίνηση και ο κύκλος της ζωής μου απλά άρχιζε πάλι από την αρχή...

...Μάλλον γιατί οι πόρτες του δικού μου τρένου φτιάχτηκαν για να ανοίγουν...

Υ.Γ Ευελπιστώ κάποια στιγμή αυτό το κείμενο να ντυθεί με την μουσική ενός ομώνυμου κομματιού που κάποιος επιβάτης του δικού μου τρένου δημιουργεί αυτή την στιγμη...Μάλλον από εκεί είχα το ερέθισμα...για όλο αυτό...

through my eyes...

Love in December...

so this is love
in the end of december
quiet nights
quiet stars
and i'm here
monday to sunday
cause you're fragile
and i'm weak

so you fall
when the nights grow longer
into sleep
and won't wake up

and i'm here
i'm sitting beside you
and i'll wait until the spring

don't you worry
i'll be there for you
don't worry about me
you know me better than that
don't you worry
i'll be there for you
i'll catch you if you would fall

so you drift
when the days grow colder
away from me
and won't look back
far away
and i can't guide you
but i'm here
til the spring

don't you worry
i'll be there for you
don't worry about me
you know me better than that
don't you worry
i'll be there for you
i'll catch you if you would fall

don't you worry
i'll be there for you
don't worry about me
you know me better than that
don't you worry
i'll be there for you
i'll catch you if you would fall

i'll catch you if you would fall

Babe oh, dream about me…

Νέο σπίτι νέα, νέα καθημερινότητα, νέες συνήθειες…Ένας μήνας με πολλές ανατροπές, εκπλήξεις, καλά και κακά νέα και με αυτή την τόσο γρήγορη και κουραστική μετακόμιση…Παρόλα αυτά το νέο μου σπίτι μοιάζει με επίγειο παράδεισο…

Μονοκατοικία, με πέργκολα και αυλή με χώρο για το σπιτάκι του γκρινιάρη σκύλου μου που είχε πάει διακοπές στην «γιαγιά» μέχρι να μετακομίσουμε...

Αυτή την στιγμή που γράφω βρίσκομαι στην αυλή, αν και δεν έχει αρκετό κρύο έχω βάλει ψιλοχειμωνιάτικα ρούχα έχω ανάψει κεράκια και πίνω κρασί…Κοινότυπο ακούγεται αλλά το απολαμβάνω τα μάλα…Στο background παίζει moby – dream aboyt me…υπέροχο κομμάτι…και στα πόδια μου ο memo να ροκανίζει μανιωδώς το κόκαλό του…Στιγμή ευτυχίας και γλυκιάς μελαγχολίας…

Ακολουθεί το «love in December» εξίσου ατμοσφαιρικό κομμάτι…όλο το compilation του Best Radio – autumn grey είναι τελικά υπέροχο…και ταιριάζει τόσο με την διάθεση μου όσο και με τον καιρό…Άντε και καλό μας χειμώνα λοιπόν και ελπίζω τι νέο σπιτάκι μου να σημάνει νέα αρχή γενικά στην ζωή μου γιατί είναι κάτι που το έχω ανάγκη...

Tainded Love...

Are you ready to play the game
Ready to lose it all
Sure you want to play
this tainted love
Ready to play the game
Ready to lose it all
Sure you want to play
this tainted love
Ready to play the game
Ready to lose it all
Are you sure you want to play

Νυχτερίδες και αράχνες καλή μου...

Μετά από ένα τρελό πρωϊνό, ένα εξίσου γρήγορο σε ρυθμούς μεσημέρι κατέληξα σπίτι τρώγοντας κάτι πρόχειρο και μιλώντας ταυτόχρονα στο κινητό με 3 φίλους μου (μην ρωτήσετε πως, να ναι καλά η ανοιχτή ακρόαση) προσπαθώντας να αποφασίσουμε αν και που θα βρεθούμε...Ξαφνικά χτυπάει η 2η γραμμή στο κινητό μου... "παιδιά μισό λεπτό είναι η κουρλή στην άλλη γραμμή να δω τι θέλει και να της πω ότι κανονίζουμε..."
---"Ναι?...Έλα κάλεσε το 166 επειγόντως...."
----"Γιατί τί έγινε, που είσαι?"
--"Καθοδόν προς Κηφισιά, νομίζω ότι έχω αράχνη στο αυτί μου, έβγαλα κάτι ποδαράκια...Δες πιο νοσοκομείο εφημερεύει..."
---"Οκ, σου τηλεφωνώ σε λίγο έλα από εδώ να πάμε μαζί μην πάς μόνη σου..."

Πιαδιά η μ........ λέει ότι έχει κάτι στο αυτί της, κάτι για αράχνη μου είπε...Κανονίστε, εγώ πάω μαζί της στο Σισμανόγλειο που εφημευρεύει και στείλτε μου μήνυμα, αν όλα είναι οκ θα έρθουμε να σας βρούμε...

Ντύνομαι γρήγορα, και κατεβαίνω κάτω...Κατευθυνόμαστε προς το νοσοκομείο στα επείγοντα περιστατικά, η τρελή η φίλη μου είχε κρατήσει την μπατονέτα με τα ευρήματα και μου περιέγραφε την ανακάλυψή της...Και η ιδέα μόνο με έκανε να ανατριχιάσω.

Εντωμεταξύ, οι υπόλοιποι μάλλον ψιλοβαριόντουσαν τελικά και αποφασίσαμε να αναβάλουμε την συνάντηση...

Φτάνουμε στο Σισμανόγλειο, στην γραμματεία και περιμένουμε στην σειρά μας για να περάσουμε από την διαλογή ασθενών.Meaning, περνούσαν ένας ένας οι ασθενείς στο γραφείο μιας κοπέλας συμπλήρωναν ένα έντυπο και εκείνη τους έλεγε σε ποιο ιατρείο να πάνε...
Δύο άτομα ακόμα και έρχεται η σειρά μας...Η κοπέλα στο γραφείο φενόταν αρκετά κουρασμένη και εκνευρισμένη και η ατάκα της φίλης μου την αποτελείωσε...

--- "Δεσποινίς εσείς τι ακριβώς έχετε?"
--"Νομίζω ότι έχω αράχνη στο αυτί μου..."

Αν είχα φωτογραφική μηχανή, θα αποθανάτιζα την έκφραση της...Τέσπα, μας παραπέμπει στον γιατρό ο οποίος βαριόταν την ζωή του...Βάζει στο αυτί της φίλης μου το λεγόμενο χωνί κάτι πασπατεύει και βγάζει ένα πολύ μικρό μαυράκι...Αυτό ήταν μας λέει...Είστε εντάξει...

Τώρα ήταν το υπόλοιπο της αράχνης, ήταν απλά κάτι άσχετο, αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ...Περιχαρής και ανακουφισμένη η φίλη μου και εγώ συνάμα, κατευθυνόμαστε προς το νέο της σπίτι στην Κηφισιά...Ομολογουμένως απόσταση 15 λεπτών εμείς την κάναμε μισή ώρα, κλασικά γιατί αφαιρεθήκαμε συζητώντας και χαθήκαμε... Κάναμε μία σύντομη στάση να πάρουμε κόκα κόλα κάτι γλυκό και το cosmopolitan...(χμμμ πάνε πολοί μήνες που είχε να το αγοράσει, πάλαι ποτέ ήτνα φανατική αναγνώστρια).Φτάσαμε σπίτι, μαγειρέψαμε, σε 10 λεπτά είχαμε φάει κιόλας και είχε έρθει η ώρα του επιδορπιου...Η μ........ ανοίγει το cosmopolitan και αρχίζουμε να το ξεφυλλίζουμε...Κάποια στιγμή πέφτωντας το βλέμμα μου στα ζώδια διαβάζω .... για τον Καρκίνο ( και εγώ και η μ.... και η μ.... είμαστε και οι τρεις κατακαημένα καρκινάκια βλεπετε)...

Καρκίνος : Μπλα μπλα μπλα μπλα.... Η έκλειψη στις 20 Απριλίου δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για μία νέα σχέση ή ένα παιδί...Αν δεν είστε έτοιμη για το δεύτερο πάρτε προφυλάξεις...Μπλα μπλα μπλα...

Η φίλη μου ξαφνικά με κοιτάει καλά καλά με ένα βλέμμα γεμάτο νάζι και απορία...Και πετάει την εξής απίστευτη ατάκα..."Μα καλά τι προφυλάξεις να πάρω για να το αποφύγω...Αφού είμαι πολύ όμορφη...Μπούρκα να βάλω για να μην μου την πέσουν...?"
..............................
Παύση και γέλιο μέχρι δακρύων...Όσο την κοίταζα και με κοίταζε τόσο πιο πολύ γελάγαμε...Συνετιστήκαμε όταν σκεφτήκαμε ότι η μ.......... δεν έχει ακόμα υπογράψει το συμφωνητικό του νέου σπιτιού και οι ιδιοκτήτες μπορεί και να το ξανασκεφτούν...
Κάπου γύρω στα μεσάνυχτα άρχισα να νιώθω τον Μορφέα να με φλερτάρει ανεπανόρθωτα και κατευθύνθηκα προς το σπίτι μου...Αν μη τι άλλο η συγκεκριμένη μέρα ήταν η αποθέωση του παράλογου και της παραφροσύνης...

Και δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα έχουν προηγηθεί και σε όσα θα συμβούν ειδικά όταν είμαι παρέα με την κουρλή την φίλη μου...
Και μετά σου λέει πως ο Καπουτζίδης έγραψε το παρά πέντε...

Υ.Γ. (παρεπιπτώντος αποφάσισα να μην γράφω μόνο στεναχωριάρικα κείμενα στο αγαπημένο μου μπλόγκ...έτσι για αλλαγή...)