on-off

το ζήτησα...

να βραχεί η ψυχή...να στεγνώσουν οι σκέψεις...

και έγινε...

ξέχασα όμως να σκεφτώ πως με "τόση βροχή"

θα βραχυκυκλώσουν τα συναισθήματα...

και κανένας διακόπτης οn-off δεν με σώζει...

friday night...

(μπορεί να μην έχω ανάλογη θέα...αλλά i like my small front yard...)

μετά από μια τρελή σε ρυθμούς εβδομάδα,

έφτασε η στιγμή που χαλαρώνω στην αυλούλα μου...

την καθάρισα, της έβαλα χρώμα...άναψα τα κεράκια μου...

κρασί...μουσική και ηρεμία...

καμία διάθεση για πολυκοσμία...

άτιτλο...

ήθελα να γράψω...δεν ξέρω τι... απλά ήθελα...
πφφφ...πόσες φορές απλά θέλουμε και δεν βλέπουμε
τίποτα πέρα από την "μύτη" του θέλω μας...

εμένα μου συμβαίνει συχνά τελευταία...
θέλω, θέλω, θέλω...
και πράττω, πράττω, πράττω αναλόγως...

No regrets though... :-)))

κάτι σαράβαλες καρδιές...

στο τσίρκο της αγάπης...

δεν υπάρχει το "για πάντα"...

υπάρχει μόνο η ουτοπία του...

ψευδαίσθηση που έχουμε ανάγκη να την ζούμε...

δύο λέξεις που γεννούν ελπίδες και όνειρα...

δύο λέξεις που οριοθετούν τα πάντα...
ανόητα και παιδιάστικα...
ανταλάσσουμε τα πάντα μας για αυτό το "για πάντα"...

και ξεχνάμε να ζούμε το "τώρα" μας...

δεν με νοιάζει το για πάντα...

και νιώθω διαφορετική...

θέλω το για πάντα μου να διαρκεί όσο μία στιγμή...

αρκεί αυτή η στιγμή να με γεμίζει...

μην σε παραξευνεύει...

μην αναρωτιέσαι...

είναι απλό...

δεν με γεμίζουν δύο λέξεις...

δεν μου φτάνουν δύο λέξεις...

σε κανέναν δεν θα έπρεπε να αρκούν...

μην σου πω ότι έχω βαρεθεί να τις ακούω...

δεν θέλω το για "πάντα σου" λοιπόν...

θέλω το "τώρα" αν αντέχεις...

τι χρώμα έχει το σκοτάδι...?

αυτό που με αφήνεις να δω...είναι μπλε...βαθύ μπλε...ίσως μωβ-γκρι μαζί και μαύρο...

αυτό που βλέπω χωρίς να το θες....δεν θα στο πω...

...έτσι απλά για να έχεις ένα λόγο να με ρωτήσεις...

"για μένα είσαι"...?

κάπου ανάμεσα στο εδώ σου και στο αλλιώτικο εκεί που ψάχνω...

κάπου ανάμεσα σε εξωγήινα βλέμματα και σε γήινα χαμόγελα...

κάπου ανάμεσα στην βουή που κάνει η σιωπή σου και στον κρότο που βγάζει η ψυχή μου κάθε φορά που την ακούει...

κάπου ανάμεσα σε σένα και στο εαυτό μου...

κάπου ανάμεσα στα όχι σου και στα ναι μου...

κάπου εκεί ψάχνω αυτό το κάτι που ίσως να μπορεί να προσδιορίσει...

...την "αδικαιολόγητη" επιμονή μου...