Πάνε μέρες...

Πάνε μέρες που έχω να γράψω...
Περίεργα γεμάτες εβδομάδες...
Ο κλασικός κυκλοθιμισμός μου λίγο πριν τα γενέθλια μου με επισκέφτηκε...
No reason...έτσι απλά...
Ιδίωμα ενός μάλλον περίεργου ανθρώπου...
Αύριο αισίως γίνομαι 32 και ακόμα δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό που θα με έκανε ευτυχισμένη...
Ή μήπως ξέρω???

Θέλω σκύλο...(πως να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να έχω πάλι εδώ τον μέμο μου?)
Θέλω περισσότερο χρόνο για εμένα... (πφφφ νέα δουλειά κατακαλόκαιρο ήθελα)
Θέλω περισσότερες στιγμές με αγαπημένους μου ανθρώπους...(guys λέω να καθιερώσουμε ημέρα συνεύρεσης...)

Θέλω ... θέλω...θέλω...

Θέλω να συμβεί κάτι όμορφα διαφορετικό... Έτσι απλά χωρίς σχέδια, χωρίς δεύτερες σκέψεις... χωρίς πρέπει και μή...

Χρόνια μου καλά λοιπόν...φωτεινά και γεμάτα με συναισθήματα, εικόνες και αναμνήσεις...

...

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί
Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

fade out...

κοιτάζω ξανά...και ξανά...

μάτια ζεστά μα θολά...μελαγχολικά...

χαμόγελο συγκρατημένο, σχεδόν ανύπαρκτο...

ληγμένα όνειρα σε καλοκαιρινό φόντο...σκέφτομαι...

μου αρέσει να φτιάχνω ιστορίες...να ταξιδεύω με την σκέψη μου...

κοιτάζω ξανά και ξανά...

μια φωτογραφία...

ψάχνω να βρω την συνέχειά της...

αλλά χάνομαι στις σκέψεις μου...

στις υποθέσεις μου...

δεν έχει σημασία εξάλλου....

αυτό που στα δικά μου "μάτια" φένεται μελαγχολικό,

σε κάποια άλλα ίσως απλά φένεται γαλήνιο...

κοιτάζω ξανά και ξανά...

όχι για να σε "δω"...

μα για να σε "νιώσω"...

και κάπου εκεί χάνομαι...ξανά και ξανά...

από τι προσπαθείς να ξεφύγεις...?

δεν υπάρχουν όροι...

ούτε όρια...

άτυπη συμφωνία...

από τι προσπαθείς να ξεφύγεις άραγε?

από εσένα...?

και τι ψάχνεις να βρεις?

αυτό που ήσουν?

τόσο πολύ σε έχουν λεηλατήσει?

δεν ψάχνω για λάφυρα...με αφήνουν παγερά αδιάφορη...

δεν διεκδικώ...το βρίσκω βαρετό και ανούσιο...

δεν μοιάζω με τα γνώριμα σου πρόσωπα...

κι ας ακούγεται ματαιόδοξο και αφελές...

κρατάω δίκοπο μαχαίρι...αλλά είναι το μοναδικό μου "'οπλο"...

έτσι όπως στο φανέρωσα εξ αρχής...

δεν κρύβει κάτι άλλο...

δεν μεταμορφώνεται...

απλά είναι τα πράγματα...

εκνευριστικά επίμονη είμαι...

και αμετανόητα παιδί...

λιχούδικο παιδί που βούτηξε το χέρι στο βάζο με το γλυκό

και επειδή του απαγόρεψαν να δοκιμάσει ξανά

γκρινιάζει...

εγωιστικό?ίσως...και δεν το κρύβω...

αλλά αληθινό...

δεν έχει δεύτερες σκέψεις...

δεν κρύβει παγίδες...

μονόπρακτος διάλογος με διάχυτη γκρίνια...

:-)))

that's me...

Υ.Γ. τραγικά εγωιστικό post...

ποια είσαι εσύ κυρία μου που νομίζεις ότι όλα γυρίζουν γύρω σου

(παραμιλώντας με κράζω)

σε είχαν προβλέψει τα "όνειρα" μου...

μηχανισμοί ισσοροπίας και η θέληση παγίδα...

ο νους, μαγικό ραβδάκι σε παραμύθι με νεράιδες,

να μεταμορφώνει βάτραχους σε πρίγκιπες...

η φωνή, σειρήνα στα "αυτιά" της ψυχής και

οι λέξεις στέκουν σαν κύκλωπες απέναντι στην λογική...

διασκεδάζω τις αυταπάτες και σιγοτραγουδώ με σιωπές...

οι επιθυμίες λαθρεπιβάτες στο πλοίο των "πρέπει"...

και οι προσδοκίες μισοδαγκωμένα μήλα ποτισμένα με δηλητήριο...

που η καρδιά σαν μια άλλη χιονάτη τα δαγκώνει ξανά και ξανά...

και πέφτει σε ύπνο βαθύ...

σε είχαν προβλέψει τα"όνειρά" μου...

χάρτινος ουρανός...

Μια απ' αυτές τις νύχτες που ονειρεύεσαι μα δεν κοιμάσαι
Θ' ανάψω μια φωτιά που θα τη δεις όσο μακρυά και να 'σαι
Και θα κάψω αυτόν το χάρτινο ουρανό...

erase and rewind...

...cause I've been changing my mind ...