...

έτσι απλά...

Για κάποιο λόγο είμαι στο «εδώ» σου, στο «τώρα» σου…
Για κάποιο λόγο που δεν ξέρω… και δεν με νοιάζει να μάθω…
Όταν κάθε σου κύτταρο, κάθε κομμάτι του είναι σου είναι γεμάτο
με «εκείνη» και κάθε σου σκέψη δημιουργείται και ολοκληρώνεται
για «εκείνη» , νιώθω πως προσπαθείς να χωρέσεις στο μέσα σου, να αντέξεις τον εαυτό σου… μα σε έχει κυριεύσει… όμορφα, γλυκά και μοναδικά έντονα η ύπαρξη της που ανήμπορος μένεις αντίκρυ στα όσα νιώθεις και απλά παρατηρείς…
Δεν είμαι εδώ για να το αλλάξω αυτό… Δεν τολμάς να αλλάξεις την αγάπη…γιατί πολύ απλά σε αλλάζει εκείνη..σε πλάθει…σε οριοθετεί…
Δεν είμαι εδώ για να γίνω αγάπη… δεν γίνεσαι αγάπη στην θέση της αγάπης… ανόητα παιχνίδια εγωιστών ανθρώπων είναι αυτά… ανόητες φιλοδοξίες…
Είμαι εδώ για εκείνον τον απροσδιόριστο λόγο που ακόμα δεν έχω ανακαλύψει… και μου αρκεί… γιατί πολύ απλά… το «όλα» σου είναι reserve… το τίποτα σου επίσης… και αυτό από μόνο του είναι τόσο δυνατό που μηδενίζει τα πάντα…
Και με το μηδέν έχω άριστη σχέση… άλλοι το φοβούνται και άλλοι το απαξιώνουν… εγώ απλά το αποδέχομαι…
Είμαι εδώ λοιπόν χωρίς να περιμένω κάτι… έτσι είμαι… και μην αναρωτηθείς… το «γιατί»…
Πες απλά..πως κάποια στιγμή ήμουν εγώ «εσύ» και τότε δεν υπήρχε κανείς να με ακούσει… κανείς να νιώσει… κανείς να μοιραστώ…
Ίσως τελικά να είμαι στο «εδώ» σου γιατί το όφειλα στον εαυτό μου…

δεν ξέρω τι θέλεις...

...και τι αντέχεις...

κάνε ένα βήμα...

να κάνω εγώ το επόμενο...

Τι χρώμα έχει ο έρωτας...?

Τι χρώμα έχει ο έρωτας?
Τι γεύση αφήνει στην καρδιά η αγάπη?
Τι ήχο βγάζει η σιωπή τις στιγμές εκείνες
που θέλω να σου πω όσα νιώθω μα οι λέξεις
δεν σχηματίζουν προτάσεις?

Το γυναικείο μυαλό και οι ανείπωτες λειτουργίες του!!!

Είμαι στα Starbucks, απογευματινός ζεστός καφές…wifi…άτιμος ο κεραυνός…κατέστρεψε τα καλώδια του σπιτιού μου…και ξεσπιτώθηκα για λίγη επαφή με την τεχνολογία…!!!
Χαζεύω στο διαδίκτυο και κατεβάζω ταινίες… Στο διπλανό τραπέζι μία κοριτσοπαρέα αναλώνεται σε κλασικές «γυναικείες» συζητήσεις…

Τελικά δεν έχει σημασία η ηλικία… ο γυναικείος ενθουσιασμός σε συνδυασμό με την πολυλογία δεν έχει ηλικία ούτε όρια…

Ακούγοντας ή καλύτερα να πω κρυφακούγοντας την συζήτηση τους, συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά πως εμείς οι γυναίκες αρεσκόμαστε στο να υπερ-αναλύουμε τα πάντα…
Σκέψεις, αναλύσεις, υποθέσεις, χιλιάδες οπτικές γωνίες για ένα απλό θέμα…

«πες της πες της πως σε είπε στο τηλέφωνο!!!»
«με είπε μωρό μου…αλλά χαριτολογώντας όπως λέω και εγώ όλους αγάπη μου…»
«όχι, δεν λές έτσι κάποιον μωρό σου…έτσι απλά…» συνεχίζει η φίλη της…
«δεν ξέρω» απαντά η ενδιαφερόμενη…δεν είμαι σίγουρη αν μου αρέσει…
«έλα, έλα είναι πολύ γλυκούλης και του αρέσουν τα ωραία ξενοδοχεία…αφού στο είπε…μην είσαι χαζή…θα πηγαίνετε ταξίδια, θα περνάτε όμορφα…θα δεις…»

Χαχαχαχα τις ακούω να αναλύουν 20 λεπτά την «ατάκα» του υποτιθέμενου wannabe γκόμενου και αδυνατώ να κρύψω το χαμόγελο που έχει σκάσει στα χείλη μου…

Είναι απίστευτο το πώς εμείς οι γυναίκες δεν ζούμε στο τώρα, αλλά στο μέλλον, πως μας έχουν «κατασκευάσει» … Πριν καν αντιληφθούμε τι θέλουμε και αν θέλουμε και δεν αναφέρομαι σε τίποτε παραπάνω από την ανεύρεση του «επόμενου πρώην μας», έχουμε κάνει σχέδια για την επόμενη 5ετία μαζί του, έχουμε προλάβει μέσα σε μία μέρα να του δώσουμε ρόλους, να σκεφτούμε ότι μπορεί να σκεφτεί ένα γυναικείο μυαλό…

Και τελικά ξεχνάμε να ζήσουμε το τώρα… χάνουμε το φλέρτ και προσπαθούμε πολύ για το μετά… Είναι σαν το κλασικό παράδειγμα που μου είχε πει μια καλή μου φίλη…
«αποφασίζω να πάω γυμναστήριο… πριν καν γραφτώ ενθουσιάζομαι τόσο πολύ, που πάω αγοράζω νέα φόρμα, νέα αθλητικά… πετσέτα και τσάντα για να τα έχω όλα καινούρια… Λίγο πριν φτάσω να γραφτώ, ο ενθουσιασμός έχει ξεφουσκώσει και τελικά καταλήγω να έχω στην ντουλάπα μου απλά μερικά ρούχα ακόμα και ξεχνάω την εγγραφή και τον αρχικό σκοπό…»

Μοναδικά περίπλοκος ο τρόπος που σκέφτεται μια γυναίκα… Ασύγκριτα απλός ο τρόπος που σκέφτεται ένας άντρας…
Ένα δικό του «όχι» το πιθανότερο είναι να σημαίνει απλά όχι… Ένα του «ναι»… απλά ναι…

Για εμάς όμως , ο κάθε «άντρας» στην ζωή μας συνήθως έχει τα φόντα να γίνει ο πρίγκιπας που τόσες πολλές φορές μας έχουν διαβάσει στα παραμύθια όταν ήμασταν μικρές… το «κακό» γοητευτικό αγόρι που φιγουράρει σε άπειρες χαζο-ταινίες που έχουμε δει κατά την διάρκεια της εφηβείας μας , ο γοητευτικός άντρας που κάποια στιγμή όλες έχουμε συναντήσει μεγαλώνοντας…

Και το παραμύθι συνεχίζεται… σαν γάτες στριφογυρνάμε γύρω από την ουρά μας προσπαθώντας να την αγγίξουμε έστω και λίγο… άλλες φορές ζαλιζόμαστε μα συνεχίζουμε το «κυνήγι», άλλες πεισμώνουμε και άλλες απλά βαριόμαστε το στριφογύρισμα και τα παρατάμε «ξαπλώνοντας» στον ήλιο, μέχρι την επόμενη φορά…

Κορίτσια… wake up… η ουρά μας είναι πολύ φουντωτή και υπάρχει εκεί για να την «κουνάμε» όχι για να την κυνηγάμε…
Δεν υπάρχουν πρίγκιπες, «κακά αγόρια» και γοητευτικοί άντρες με εξαίσιες προσωπικότητες και μηδενικές ατέλειες…

Για κοιταχτείτε στον καθρέφτη… Ούτε τέτοιες γυναίκες υπάρχουν…
Life is simple… είμαστε εμείς και εκείνοι… συνυπάρχουμε και αλληλοεξαρτιόμαστε, ερωτικά, συναισθηματικά, εργασιακά, φιλικά….κλπ…

Δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωή μας αν δεν υπήρχαν…και η δική τους ζωή αν δεν υπήρχαμε εμείς…

Ξέρω μόνο πως το «τώρα» μας χωράει και τους δύο…και εμάς και αυτούς… αρκεί να το ζούμε τώρα….!!!

last year...

Πέρσυ τέτοια εποχή...
Χμ...διάθεση για αναμνήσεις...
Διάβαζα το μπλογκάκι μου...
Περίεργος ο περσινός Νοέμβριος...
Διαφορετικά περίεργος ο φετινός...
Κάπου στα τέλη Οκτώβρη του 2009 έγραφα...

"...Great expectations... great feelings... great new memories...
Great fears... great "don't knows"... great "what if"...
Heart beats, laughs, tears...Silent moments...
...Have i found you...?
How far is the next step? How high?... How difficult is to reach you?..."


Οι άνθρωποι αλλάζουν τελικά...το "κουκούτσι" τους πάραυτα παραμένει ίδιο...
Άλλαξα...και δεν είναι μόνο αυτό που βλέπω κοιτώντας με στον καθρέφτη...
Άλλαξα την καθημερινότητα μου...πολλούς από τους ανθρώπους γύρω μου...
Άλλαξα τρόπο σκέψης...(το κατά δύναμην)...

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον πως όσα ένιωθα τότε, μοιάζουν τόσο μακρινά... όμορφα μακρινά...
Ένα πράγμα μόνο δεν έχει αλλάξει τελικά...

Η απίστευτη και ανεξήγητη επιμονή μου στο να πιστεύω στους ανθρώπους...

Αδυνατώ να πάψω να είμαι "ρομαντική" και παρόλο που ένας χρόνος προστέθηκε στο

Know-how της ζωής μου, εξακολουθώ να λέω ...

"...same here..."

:-)))

Κάποιος θα μπορούσε να με πει ανόητα αφελή...και κάποιος άλλος παιδιάστικα ρομαντική...

Εγώ απλά λέω ότι "that's me, darlings..." και τελικά μάλλον μου αρέσω έτσι...