όμορφο απόγευμα με θέα φουρτουνιασμένη θάλασσα...ζεστό καφέ και ωραία μουσική...Sunday, January 3, 2010
Saturday, January 2, 2010
μεσημέρι σαββάτου...
Μεσημέρι Σαββάτου με τον ήλιο να καίει τις βλεφαρίδες και το αεράκι να χτυπάει απαλά στο πρόσωπο...Δεν είναι Δεκέμβρης... Για Μάρτιος μοιάζει... Πρόωρη άνοιξη?
Διάφορες σκέψεις παρελαύνουν στο μυαλό μου...Δεν ξέρω αν θέλω να τις μοιραστώ και προς το παρόν σωπαίνω...
Από την βεράντα της φίλης "μ" παρέα με ζεστό φραπέ και πουράκι με γεύση μαστίχας (όχι και τόσο επιτυχημένος συνδιασμός) σκέφτομαι το χτεσινό βράδυ...
"what a night..."
Μάλλον δεν ξέρω τι θέλω...τελικά....
Ή μήπως ξέρω και με φοβίζει να το βλέπω γύρω μου?
Σύγχιση των "πρέπει", των "θέλω" και των "μπορώ" μου... Έχω αλλάξει, έτσι νιώθω!Αλλά περνάω περίοδο κονφλικταρίσματος ή αλλιώς "κοκομπλόκο"...(νεοφερμένη ατάκα που δανείζομαι συχνά πλέον)
Η φίλη "μ" φροντίζει να μου θυμίζει να βγαίνω από την μπλογκόσφαιρα μου που και που!!! Με επαναφέρει...Κάποιος φορές πιο άγαρμπα από όσο ίσως αντέχω, αλλά με ουσιαστικά αποτελέσματα...
Το αεράκι γίνεται πιο έντονο και ο ήλιος έχει αρχίσει να "πέφτει"...
Έχει θολώσει η "όραση μου" πάλι...έτσι νιώθω... Δεν "βλέπω"?
Ανοησίες... "βλέπω", απλά ψάχνω δικαιολογία...
Το θρασύτατο "εγώ" μου έχει αρχίσει πάλι να παραπονιέται...
Μου ψυθιρίζει!!!
"ζήτα το... από το σύμπαν...πες το...!!!"
Και όσο και αν μάταια προσπαθώ να του εξηγήσω ότι έχω χάσει το touch μου με το σύμπαν εκείνο τόσο πιο πολύ φωνάζει!!!
"Ζήτα το..."
Τελικά μήπως είναι τόσο απλό???
Διάφορες σκέψεις παρελαύνουν στο μυαλό μου...Δεν ξέρω αν θέλω να τις μοιραστώ και προς το παρόν σωπαίνω...
Από την βεράντα της φίλης "μ" παρέα με ζεστό φραπέ και πουράκι με γεύση μαστίχας (όχι και τόσο επιτυχημένος συνδιασμός) σκέφτομαι το χτεσινό βράδυ...
"what a night..."
Μάλλον δεν ξέρω τι θέλω...τελικά....
Ή μήπως ξέρω και με φοβίζει να το βλέπω γύρω μου?
Σύγχιση των "πρέπει", των "θέλω" και των "μπορώ" μου... Έχω αλλάξει, έτσι νιώθω!Αλλά περνάω περίοδο κονφλικταρίσματος ή αλλιώς "κοκομπλόκο"...(νεοφερμένη ατάκα που δανείζομαι συχνά πλέον)
Η φίλη "μ" φροντίζει να μου θυμίζει να βγαίνω από την μπλογκόσφαιρα μου που και που!!! Με επαναφέρει...Κάποιος φορές πιο άγαρμπα από όσο ίσως αντέχω, αλλά με ουσιαστικά αποτελέσματα...
Το αεράκι γίνεται πιο έντονο και ο ήλιος έχει αρχίσει να "πέφτει"...
Έχει θολώσει η "όραση μου" πάλι...έτσι νιώθω... Δεν "βλέπω"?
Ανοησίες... "βλέπω", απλά ψάχνω δικαιολογία...
Το θρασύτατο "εγώ" μου έχει αρχίσει πάλι να παραπονιέται...
Μου ψυθιρίζει!!!
"ζήτα το... από το σύμπαν...πες το...!!!"
Και όσο και αν μάταια προσπαθώ να του εξηγήσω ότι έχω χάσει το touch μου με το σύμπαν εκείνο τόσο πιο πολύ φωνάζει!!!
"Ζήτα το..."
Τελικά μήπως είναι τόσο απλό???
lie on the phone to me...
Lie, on the phone to me
Tell me no truth
If it is bad
There's enough in my life
To make me so sad
Tell me no truth
If it is bad
There's enough in my life
To make me so sad
Up, down, turn around...
όμορφο βράδυ, με φίλους...και πολύ πολύ γέλιο...
"... Up, down, turn around; please don't let me hit the ground
Tonight I think I'll walk alone; find my soul as I go home..."
P.S. Love this song...
Friday, January 1, 2010
Διαβάζοντας το μπλόγκ μου από την αρχή...
Ώντας εγκλωβισμένη στο σπιτάκι....διότι ο αγαπητός αδερφός έκανε το θαύμα του και πήρε και τα δικά μου κλειδιά μαζί, αποφάσισα να περάσει η ώρα μέχρι την βραδινή συνεύρεση με φίλους. με μουσικούλα και με ανάγνωση του μπλόγκ μου...Έχω καιρό να το κάνω...Μου αρέσει να πηγαίνω πίσω και να βλέπω τα πράγματα πια με άλλο μάτι...
Έντονες στιγμές...καλές και άσχημες...Έντονα συναισθήματα...Όπως πάντα... Εξάλλου με χαρακτηρίζει το γεγονός ότι ό,τι ζω το ζω έντονα...ίσως ακραία...
Αγαπάω έντονα, γελάω έντονα, κλαίω έντονα και πάει λέγοντας...
Αυτό το μπλογκάκι...ξεκίνησε κάτι σαν way out από τον εαυτό μου...και κατέληξε σε όμορφη και ταξιδιάρικη ασχολία... Με ταξιδεύει και με χαλαρώνει...
Χρονιά καλή να έχουμε...
Το πρώτο πρωϊνό του 2010 δέκα με βρήκε κάπως έτσι...
Κουκουλωμένη στο κρεβατάκι μου, κάπου στο βάθος να ακούω mother-father να συνομιλούν... Έμειναν σε εμάς χτες και κλασικά είχαν ξυπνήσει περίπου την ώρα που εγώ πήγαινα για ύπνο...
Χτυπάει κουδούνι...Μία ευχάριστη βαθιά φωνή εύχεται καλή χρονιά...Η θεία Μεταξία aka Τούλα...Η μία εκ των 3 μπιριμπούδων θείων (αδερφές μπαμπά)... Γνωστό το σενάριο...Έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου σε πόσα λεπτά θα καταυθάσουν και οι άλλες δύο...
Στα επόμενα δέκα λεπτά ο σαματάς ήταν γεγονός... Αντωνία και Άννα ήρθαν...ήταν αρκετό για να ξυπνήσω για τα καλά...Ο συνδιασμός των τριών χάριτων και του Γιαννάκη (father) είναι εξουθενοτικός, as always...!!!
Αφού στριφογύρισα 2-3 φορές ακόμα στο κρεβάτι μου...Σηκώθηκα, άνοιξα μπαλκονόπορτα...ήλιος...τρελός ήλιος...υπέροχη μέρα...Με όμορφη διάθεση... Έκανα την είσοδο μου στο σαλόνι και μετά τις γνωστές ευχές.... τύπου "και του χρόνου διπλή" (και με την γνωστή δική μου απάντηση αυτοσαρκασμού) έφτιαξα έναν καφέ...
Κουδούνι ξανά... Η αλήθεια είναι ότι όταν έρχονται οι γονείς μου, το σπίτι μου γίνεται λίγο κέντρο διερχομένων!!!
Το ζεύγος εκ Ισπανίας κατεύθασε!!! Ευχές και τα συναφή για το επόμενο 5 λεπτο...Και πάει λέγοντας...
Στιγμιαία σκέψη... ή εγώ έχω αλλάξει και δεν μπορώ τέτοιου είδους συνευρέσεις πάνω από μισή ώρα, ή εκείνοι έχουν παραμείνει οι ίδιοι και αυτό πια δεν με διασκεδάζει... :-p
Way out? Πήρα την κάμπια μου και έκανα μία μικρή βόλτα...Είπα τις τηλεφωνικές ευχές μου και απόλαυσα τον ήλιο...
Κουκουλωμένη στο κρεβατάκι μου, κάπου στο βάθος να ακούω mother-father να συνομιλούν... Έμειναν σε εμάς χτες και κλασικά είχαν ξυπνήσει περίπου την ώρα που εγώ πήγαινα για ύπνο...
Χτυπάει κουδούνι...Μία ευχάριστη βαθιά φωνή εύχεται καλή χρονιά...Η θεία Μεταξία aka Τούλα...Η μία εκ των 3 μπιριμπούδων θείων (αδερφές μπαμπά)... Γνωστό το σενάριο...Έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου σε πόσα λεπτά θα καταυθάσουν και οι άλλες δύο...
Στα επόμενα δέκα λεπτά ο σαματάς ήταν γεγονός... Αντωνία και Άννα ήρθαν...ήταν αρκετό για να ξυπνήσω για τα καλά...Ο συνδιασμός των τριών χάριτων και του Γιαννάκη (father) είναι εξουθενοτικός, as always...!!!
Αφού στριφογύρισα 2-3 φορές ακόμα στο κρεβάτι μου...Σηκώθηκα, άνοιξα μπαλκονόπορτα...ήλιος...τρελός ήλιος...υπέροχη μέρα...Με όμορφη διάθεση... Έκανα την είσοδο μου στο σαλόνι και μετά τις γνωστές ευχές.... τύπου "και του χρόνου διπλή" (και με την γνωστή δική μου απάντηση αυτοσαρκασμού) έφτιαξα έναν καφέ...
Κουδούνι ξανά... Η αλήθεια είναι ότι όταν έρχονται οι γονείς μου, το σπίτι μου γίνεται λίγο κέντρο διερχομένων!!!
Το ζεύγος εκ Ισπανίας κατεύθασε!!! Ευχές και τα συναφή για το επόμενο 5 λεπτο...Και πάει λέγοντας...
Στιγμιαία σκέψη... ή εγώ έχω αλλάξει και δεν μπορώ τέτοιου είδους συνευρέσεις πάνω από μισή ώρα, ή εκείνοι έχουν παραμείνει οι ίδιοι και αυτό πια δεν με διασκεδάζει... :-p
Way out? Πήρα την κάμπια μου και έκανα μία μικρή βόλτα...Είπα τις τηλεφωνικές ευχές μου και απόλαυσα τον ήλιο...
Χρονιά Καλή να έχουμε λοιπόν...
Subscribe to:
Posts (Atom)