Καλό μας μήνα...

Και εκεί που ταξιδεύεις…ανέμελα…ήρεμα…χαμένη στις σκέψεις σου…πάλι ο ήχος εκείνος…. Σε ανακατώνει… Είσαι μεσοπέλαγα, έχεις ελάχιστο σήμα… (cosmote και μπούρδες σήμα καμπάνα…) και κοιτάς την οθόνη του κινητού σου… Βγαίνεις στο κατάστρωμα, ακούς ένα «πήρα να σου πω καλό μήνα» και χαμογελάς ασυναίσθητα…

Ξέρεις πολύ καλά τι κάνεις… και ξέρω και εγώ…Και όσο και αν με εκνευρίζει γιατί δεν έχω κανένα έλεγχο κάτι τέτοιες στιγμές, τόσο το απολαμβάνω…

Και εκεί που λέω «φεύγω» από όλους και όλα, αυτό το «έλα» σου με αποσυντονίζει… το νοιώθω συνεχώς και πιο κοντά μου, και δεν ξέρω σε ποια κατεύθυνση να κοιτάξω, που να σε ψάξω… και τότε στρέφω τα μάτια μου μέσα μου και όσο σκοτεινά και αν είναι σε βρίσκω πάντα εκεί…

Χωρίς φώτα, μόνο με όσα νιώθω…με όλες τις αισθήσεις μου…

Γιατί έτσι φτιάχτηκα… για να «βλέπω» και τα ίσως μου να γίνονται ναι…και τα όχι μου να σε φέρνουν ακόμα πιο κοντά…

Treasure the moment… αυτό κάνω…μόνο αυτό…για τώρα…και όσο πάει…γιατί τελικά δεν έχει καμία σημασία το μετά…αν το παρόν μας δεν έχει κάτι από εσένα και εμένα μπλεγμένο με πολύ νιώσιμο… όχι απαραίτητα ερωτικό…αλλά νιώσιμο… που ηλεκτρίζει την ψυχή μας…δεν έχει νόημα... Την δική μου έστω…το έχω ανάγκη αυτό…Με «τρέφει»… με κάνει να νιώθω ζωντανή…

Και αυτός ο αέρας…μαγικός… Στα μούτρα μου πλανιέται και με νανουρίζει…με μία υπόσχεση…

Ότι πάντα θα ηρεμεί την ψυχή μου , όταν το έχει ανάγκη…

Καθάρια συναισθήματα, έντονα…θα με αποκοιμήσουν μέχρι να ξημερώσει και να έχω φτάσει στο λιμάνι…

Καλό μας μήνα...

Μόνο αγάπη (ρε)...

"να αγαπάς, σαν να μην έχεις πληγωθεί ποτέ..."

Έχεις τολμήσει να το κάνεις ποτέ? Ναι σε εσένα λέω...σε κάθε εσένα...εμένα...
Έτσι χωρίς να σκέφτεσαι το μετά...

Μόνο αγάπη...(ρε)...κι ας είναι όλα σεξ (που λέει και ένας "γνωστός" μου)...

Γέμισα με εικόνες από την όμορφη Κρήτη, που πάντα ανακατώνει την ψυχή μου με τον πιο έντονο και ισοπεδωτικό τρόπο...Εικόνες, μυρωδιές, γέλια, ανθρώπους, στιγμές μελαγχολίας...Και πάλι από την αρχή... Και είμαι "έτοιμη" να γυρίσω πίσω στο χάος της Αθήνας...με τα καλά της και τα κακά της... Είμαι? Έτοιμη εννοώ? Ποιος ξέρει...? Η φυγή είναι πανέμορφη όταν ακόμα και άν έχει αρχή και τέλος... Και ακόμα μία φορά χαμογελάω...εισπνεόντας με όλη μου την δύναμη αυτή την "ενέργεια" που υπάρχει εδώ κάτω...σε τούτο το νησί...

Καλή σου "επιστροφή" Mrs Dream Boulevard ...

Dia dos namorados...

So paint me, take me, hate me, claim me make me something more

Something better than the black and white that coloured me before

I want to feel your body and your hands upon my chest

To feel my emptiness

P.S Να ευχαριστήσω τον 4amorning που μας "έμαθε" αυτό το υπέροχο τραγούδι...

εξομολογήσεις...

Αέναες σκέψεις... Ανύπωτες λέξεις...
Δεν βγαζω νόημα, ή έτσι λέω στο "εγώ" μου για να το καθησυχάσω?

Περπατάω στο δρόμο, και ο ήχος των τακουνιών μου, σπάει την σιωπή...

"Πάμε για ακόμα ένα?" Εκείνοι προχωράνε μπροστά και χτυπάει το τηλέφωνο μου... Είναι ३ το πρωί...σκέφτομαι...
Απαντάω, μα χτυπάει δεύτερη γραμμή...Κλείνω και απαντάω εκείνη την άλλη γραμμή... Ήθελα να σε ακούσω... Έστω και έτσι...

Φλυάρισες, "κοκορεύτηκες" σκέφτηκα για μια στιγμή... Σε άκουγα...όχι αυτά που έλεγες...αυτά που εννοούσες... Ένταση πολύ... Σε προκάλεσα και το ανταπέδωσες...Ή το αντίθετο? Έχει σημασία?

Έτσι είναι αυτά τα τηλεφωνήματα των λίγων λεπτών... Ενοχικά... όσο πιο ενοχικά τόσο πιο πολύ "πονάνε"... αφού κλείσεις το ακουστικό...

Αλκοόλ πολύ...μουδιάζω...και γελάω με όλη μου την ψυχή... Με βλέπω να μεταμορφώνομαι...Σε εκείνο που δεν μου αρέσει...Έχω βγάλει "νύχια" και προκαλώ... Όχι, όχι εσένα πια... Εκείνον που βρίσκεται μπροστά μου εκείνη την στιγμή...

Με "μετράω" ... και για ακόμα μία φορά ξέρω που θα καταλήξω... "Κενό" ...

Γεμίζει? Ναι, στιγμιαία...και με ισσοροπεί... μα με το που χαθεί η γεύση του από το σώμα μου, και το πρωινό φως κάνει την εμφάνιση του, σαν κακή ανάμνηση σφραγίζει τα μάτια μου ένα τεράστιο "mind the gap" ...και τα κλείνω ερημιτικά για να μην με "δω"...

Τις "σκοτεινές" μου στιγμές...γίνομαι άλλη και σε ψάχνω...Ψάχνω το σκοτάδι σου μάταια... Ξημερώνει γρήγορα όμως και χάνεσαι... Χάνομαι και εγώ... Till the next time...

Το επόμενο πρωινό, με βρίσκει με την "έννοια" σου... όχι δεν είναι "έρωτας", όχι τουλάχιστον όπως τον εξηγούν συνήθως... Εξάλλου σου έχω πει... αδυνατώ να ερωτευτώ... μα αγαπάω...αγαπάω βαθιά και με ό,τι αυτό κουβαλάει μαζί του...

... σκέφτομαι πόσο διαφορετικά ήταν τα "βράδυα" μας... Έμοιαζε να πέρασες υπέροχα...Δεν είσαι καλά...όμως...και δεν κάνω λάθος...και αυτό μου ανακατώνει την ψυχή...

...

Μας "χρωστάμε" ένα night out ... έχουμε πολλά να πούμε...κράτα το αυτό...
όχι σαν απαίτηση, ούτε σαν υπόσχεση... απλά σαν επιθυμία...

Καληνύχτα...

seven deadly sins...

Αν υπάρχουν....ποια θα ήταν τα 7 δικά σας θανάσιμα αμαρτήματα?

Υπόσχομαι ότι θα σας πω και τα δικά μου...Αλλά μετά Κρήτης εποχή, γιατί την παρούσα στιγμή...
έχω κάθε αφορμή, δικαιολογία και αιτία...με την υπερκατανάλωση ρακής...να σας πω
ότι το μοναδικό και ένα θανάσιμο αμάρτημά είναι

ο έρωτας...

(άντε και το σεξ...εγκεφαλικό, πνευματικό και σωματικό)


Αναμένω...

Σαν σύννεφο...

Στέκεσαι εκεί, έτοιμο να βρέξεις όσο πιο δυνατά μπορείς... Σκοτεινιάζεις τον ουρανό... Και εγώ μενω εκεί χωρίς ομπρέλα... Σαν κάτι να με δένει και να μην μπορώ να φύγω...Απλά αναμένω την μπόρα σου... Με όση δύναμη... για όση ώρα...

This bloody something...

Απόψε το βράδυ είπα "ναι" σε ένα μου "όχι"...
Σε εκείνο το όχι που θα ήταν το λιγότερο βλαβερό για την Miss Dream Boulevard ...
Όχι σε εκείνο το "όχι" που ήθελα όμως...

Η ώρα είναι 07:16 και δεν έχει ακόμα ξημερώσει για τα καλά... Η χτεσινή μέρα ήταν γεμάτη με ανθρώπους...Σαν να μην ήθελα να μαι μόνη, την μπούχτησα με κόσμο, με συζητήσεις, με λόγια και εικόνες...Και κάπου εκεί και ενώ τελικά συνηδειτοποίησα ότι αυτό που μου έλειπε ήταν χρόνος με τον εαυτό μου, φόρτωσα το στικάκι μουσική, και πήρα την "κάμπια" μου προς την γνωστή αυτοκινητάδα... Ένα δύωρο περιπλανήθηκα στο κέντρο της Αθήνας και μετά στην αγαπημένη μου Πειραϊκή...Εγώ και εκείνη, οι δυό μας σιωπηλά, βουβά μην σου πω, χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας...

Εγώ αντίκρυ σε εμένα...

Την σιωπή αυτή την έσπασε ο ήχος του κινητού μου...Πρώτη σκέψη "δεν το σηκώνω", Δεύτερη σκέψη? (δεν υπήρξε το είχα σηκώσει ήδη) ...

- Θα έρθεις?
Μ- Που?
- Σπίτι...
Μ- Αλκοόλ έχεις?
-Θα πάρουμε από δίπλα...
Μ-Έρχομαι...


Η διαδρομή μέχρι τον "προορισμό" κράτησε περίπου 20 λεπτά...Και η Miss Dream Boulevard με έβριζε "μαλακία κάνεις το ξέρεις"...Το στικάκι να παίζει Amy Winehouse - You know i am no good και εγώ να προσπαθώ να της εξηγήσω το ότι τραγουδάω με τόσο πάθος είναι από την ανάγκη μου να "ευθυμήσω" ...

Έφτασα... Το όχι έγινε ναι... Απλά γιατί το θέλησα... Ή μήπως γιατί ήταν το πιο ανώδυνο "ναι" που θα μπορούσα να πω στον εαυτό μου το χτεσινό βράδυ? Έχει σημασία...? Έχει και μεγάλη μάλιστα...Αλλά δεν θα το αναλύσω τώρα...κλείνουν τα μάτια μου...

Με ένα λάθος ναι...διορθώνεται όλο αυτό που νιώθω? Σε καμία περίπτωση...
Και όσο κι αν όλα έχουν την χάρη τους...
εγώ ακόμα ψάχνω να βρω This bloody something...

Cause I've got pieces in my soul
And a lover in my heart I can't deny
This bloody something
That freaks me out until the night makes me say "I love you"

Καλημέρα σας, καληνύχτα μου...