Χρώμα? 

Διάλεξε εσύ... δεν έχει σημασία...

Μα πως...έχει...μία καρδιά έχει χρώμα κόκκινο...

Σχήμα?

Όπως σου βγει η ζωγραφιά...

Μα πως μια καρδιά έχει συγκεκριμένο σχήμα...

Δεν έχει σημασία....σου λέω...και χαμογελάω...

Μα εγώ έχω μάθει να ζωγραφίζω την "αγάπη" σαν μία κόκκινη καρδιά...

Και τώρα εσύ έρχεσαι να μου πεις, πως δεν έχει καμία σημασία το χρώμα ή το σχήμα?

Έλα κοντά μου... πλησίασε...κι άλλο... κλείσε τα μάτια σου... φέρε μου την παλάμη σου... ακούμπησε την στην καρδιά μου και πες μου κάτι...ότι σου έρθει στο μυαλό...

Σε αγαπάω...

Προσπάθησε να ζωγραφίσεις τον ρυθμό της καρδιάς μου όταν μου ψιθύρισες "σε αγαπάω..." Μπορείς? 

Μπορείς ...μα δεν έχει σημασία... η ζωγραφιά...

αλλά αυτό που νιώθεις ζωγραφίζοντας την και κοιτώντας την...

Κατάλαβες?

Έτσι είχα μάθει...από παιδί...

Έτσι έμαθα μεγαλώνοντας...

 

  

  

“What's meant to be will always find a way” ...

Πόσο καιρό έχω να γράψω...? Πολύ... Και να που έφτασε Ιούλιος... Και να που είναι Κυριακή...
Και εγώ εδώ μπροστά από την οθόνη... Δύσκολος μήνας ο προηγούμενος, δύσκολος και αυτός θα πω...και δεν ξέρω τι εύχομαι...

Εκείνο το μαγικό ραβδάκι που το έβαλα είπαμε? Που το έχω κρύψει?
Σχεδόν έχω ξεχάσει την μορφή του... Και τώρα να που ήρθε η στιγμή να το αναζητήσω ξανά...

Τι κάνω λάθος?  Κύκλος είναι η ζωή... Και εγώ κύκλους κάνω γύρω από τον άκρατο συναισθηματισμό μου...Και είναι εκείνες οι φορές που νιώθω σαν 5 χρονο παιδάκι που δεν μπόρεσε να εξηγήσει γιατί  άφησε ανοιχτό το βαζάκι με τα μπισκότα και του έβαλαν τις φωνές γλύκά μεν...αλλά τους τις έβαλαν... Ακόμα κι αν είχαν δίκιο...

Πως να περιγράψει τι νιώθει το παιδάκι? Δεν περιγράφεται...νιώθεται μόνο... Να, είδε το βάζο στον πάγκο, με τα λαχταριστά μπισκοτάκια και πήρε καρέκλα, παραλίγο να πέσει μάλιστα και με ένα τεράστιο χαμόγελο άνοιξε το βάζο πήρε ένα μπισκοτάκι, δοκίμασε διστακτικά και έκλεισε τα ματάκια του για να απολαύσει κάθε μπουκιά... Του είχε λείψει η γεύση... Δεν το άφηναν να φάει τόσες μέρες... Αυτά τα "πρέπει" των μεγάλων...

Πως να σου εξηγήσω... όλα τα άλλα γύρω μου είναι απλά εκεί γιατί υπάρχουν... δεν με νοιάζει πως, γιατί και πόσο...

Εσύ είσαι το βάζο με τα μπισκότα μου...Που τόσες μέρες δεν μπορώ να γευτώ ενώ μου έχει λήψει αφόρητα η γεύση σου... Μπορώ να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα στο βάζο μέχρι να βρω τρόπο να το "ανοίξω" πάλι... Μα δεν μπορώ να φανταστώ τον "πάγκο" μου άδειο από την γεύση που αφήνει στα χείλη μου η δική σου γεύση...

Κατάλαβες???
Αν όχι.. τότε σίγουρα κάτι κάνω λάθος ...

                                         

" Κι αν σκοτείνιασες κι άμα νομίζεις όλα πια τα έχεις χάσει
έλα,εγώ είμαι εδώ σ`το ορκίζομαι κι αυτό πως θα περάσει..."

Welcome home...

Επέστρεψα,μα δεν ξέρω για πόσο... Είχα απλά την ανάγκη να γράψω...
Τα μαύρα μου ανθρωπάκια κάνουν πάρτυ εδώ και μέρες...Και παρόλες τις φιλότιμες προσπάθιες μου, αδυνατώ να τα "εξαφανίσω"...

Όταν νιώθεις χαμένος κοιτάς στον ορίζοντα ή κλείνεις τα μάτια και αρχίζεις να πιστεύεις σε "θαύματα"?

Και είναι και εκείνες οι στιγμές, που έχεις την αναγκη να ακούσεις δυο λέξεις... μα δεν έρχονται ποτέ...

Το παράλογο του έρωτα?'Η ο παραλογισμός του ερωτευμένου? Ρητορική είναι η ερώτηση...φυσικά...

Κοιτώντας ένα τζάμι "στολισμένο" με σταγόνες ανοιξιάτικης βροχής και με τον πυρετό να ανεβαίνει...κλείνω τα μάτια...και αδειάζω το μέσα μου...

Εις το επανειδείν...

New year's resolution ...

Κάποιες προσδοκίες κρατάνε μία στιγμή,
και εσύ προσπαθείς αυτή την στιγμή
την κάνεις "πάντα" σου... #wrong

Όσο διαρκεί μία στιγμή, λοιπόν... Για τόσο μόνο...
Αντέχεις?


Καλή χρονιά...

όλα είναι κύκλος...

Για άλλους μεγάλος, για άλλους μικρός...Και όταν μπεις στην δίνη του, πολύ δύσκολα αλλάζεις φορά...Δεν ξέρω αν φταίει η ταχύτητα, ή η αδρεναλίνη που ξεχειλίζει από μέσα σου, καθώς έχεις πάρει φόρα και στροβιλίζεσαι...δεν ξέρω αν έχει νόημα να κλείσεις τον κύκλο νωρίτερα από τότε που του αρμόζει...

Ξέρω μόνο ότι ο κύκλος του καθενός μας κάποιες φορές κρατάει περισσότερο ίσως από όσο αντέχουμε..και κάπου εκεί ψάχνεις να βρεις τις παράπλευρες απώλειες...

Μα ούτε αυτό τελικά έχει νόημα...Τους κύκλους μου τους "έζησα" μέχρι και την τελευταία τους στροφή, χωρίς φόβο, μα με πολύ πάθος...Γιατί έτσι είμαι εγώ...Και κάθε φορά χαμογέλαγα...Γιατί λατρεύω αυτή την κυκλική φορά της ψυχής μου...Ακόμα κι αν κάποιες φορές ζαλίσει τελειωτικά το μέσα μου και ισοπεδωτικά με βγάζει εκτός πορείας...

Κάπου εδώ, νιώθω ότι ένας ακόμα κύκλος μου ολοκληρώθηκε...Λίγο βίαια (σκέφτομαι), μα έτσι του έπρεπε να γίνει...Χαμογελάω... Και όπως κάθε φορά έτσι και τώρα, βάζω τρεις τελίτσες...

και σας χαιρετώ... για πόσο? για όσο...

Μέχρι να μοιραστούμε λοιπόν τον επόμενο κύκλο μου... θα μου θυμίσω... πως η οδός ονείρων φτιάχτηκε για να κάνει παρέα στο "μέσα" μου... όταν αυτό δεν βρίσκει διέξοδο σε λόγια...

light my fire...

blow my mind off...

δυο μελωμένα λόγια...

Να μου χαρίσεις βρε σιωπή δυο μελωμένα λόγια
να αγκαλιάσει τη στιγμή αύρα θαλασσινή
Σκάντζα στη θλίψη σου ζήτω με όνειρο βαρκάρη
μήπως κουρσέψω το γιατί και βρει η καρδιά λιμάνι