Did you run out of love...or did you run of love?

https://www.youtube.com/watch?v=hYE_0CFOARA

Αναθεματισμένη Playlist... εσκεμμένη "τιμωρία"... σκέφτομαι... Και θέλω να σε "σπάσω", να σπάσω την μοναδική σιωπή που κουβαλάς μέσα σου κάθε φορά που σε ρωτάω "γιατί"... Μα πρώτα σπάω εμένα... Είναι πιο εύκολο βλέπεις...

"Αν"...

"Αν"

Ο φόβος γινόταν αγκαλιά...

Το δάκρυ γινόταν χαμόγελο...

Κάθε σιωπή γινόταν μια γλυκιά λέξη...

Και κάθε "όχι" γινόταν "ναι"...

Τότε όλα μας τα "ΑΝ" θα έπαιρναν φόρα και κουτρουβαλώντας χαρωπά εκείνη την μεγάλη κατηφόρα της αγάπης, θα γίνονταν ένα τεράστιο "ΝΑ" και θα άλλαζαν ετούτο τον κόσμο...

Μα... θαύματα δεν γίνονται... παρά μόνο αν τα πιστέψεις...ακούς? 

Κανένα "φύγε" δεν άλλαξε τον κόσμο, κανένα "όχι" ...

Όλα τα "ναι" τούτου του κόσμου στα χαρίζω απλόχερα...ακούς?

Γιατί πιστεύω...ακούς?

Κανένας φόβος...κανένα σκοτάδι, καμιά σιωπή... Μόνο εγώ & εσύ, ακούς? 

Γιατί...? Μην με ρωτάς, δεν ξέρω να σου πω...

Ξέρω μονάχα πως εκείνες τις στιγμές που φοβάσαι, φοβάμαι και εγώ...

Μα δυο φόβοι μαζί γίνονται ένας και παλεύονται πιο εύκολα, ακούς?

"ΑΝ" η αγάπη αρκεί ... Σε αγαπάω από το πιο βαθύ πηγάδι, μέχρι το πιο μακρινό αστέρι... 

όπως λένε οι παιδικές ψυχές... 

Σε αγαπάω, ακούς?

Κι αν όλα μας τα "αν" δεν γίνουν ποτέ "να"

θα τους δώσουμε εμείς μια σπρωξιά να αρχινίσουν να κουτρουβαλάνε...

Ακούς?

3,2,1 ...  ε για μόλα...

Ο χρόνος...

Τελευταία έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου... Με έναν μαγικό (μα περίεργο) τρόπο πέρασαν 9 μήνες... Γεμάτοι μήνες... με άπειρα και ποικίλα συναισθήματα...

Κάποιες στιγμές ευχήθηκα ο χρόνος να σταματήσει... Να ρίξει άγκυρα στο ρολόι της ζωής μου, να συντονιστεί με τους χτύπους της καρδιάς μου και να γίνει χρώμα...

Εκείνο το βαθύ κόκκινο ...  Του αίματος... Να θέλω ο χρόνος να είχε χρώμα κόκκινο... τι τρελό!!!

Και εσύ? Σε ρωτάω...

-αν ο χρόνος είχε χρώμα,τι θα ήταν?

-"καφέ..."
- καφέ γιατί?
- γιατί είναι γήινο... πατάς γερά στα πόδια σου...

Διαφέρουμε... με έναν μοναδικό τρόπο... μα ο χρόνος μας μαζί μοιάζει με ουράνιο τόξο... Ακόμα κι αν κάποιες φορές δεν ξεχωρίζω τα χρώματα... Ακόμα κι αν κάποιες φορές είναι θολά...

Ο χρόνος... αυτός που είναι έτοιμος να φύγει... μας "μεγάλωσε" ... μα μας έφερε πιο κοντά...
Δεν ξέρω πόσο κοστίζουν μερικά λεπτά ευτυχίας... ξέρω όμως πως αν είχαν χρώμα... θα ήταν κάτι από το κόκκινο μου και το καφέ σου...

Γιατί ο χρόνος παλεύεται μόνο αν υπάρχεις εσύ...

Και ξεκινάς να γράφεις... πάλι... για "εκείνον"...

Δεν έχει σημασία που βρίσκεσαι...αν γύρω σου γίνεται χαλασμός...

Δεν έχει σημασία τίποτε άλλο...

For you there is only he...

Τώρα καταλαβαίνεις... την διαφορά...

Τώρα καταλαβαίνεις πως το "αλλιώτικο" τα μάτια σου δεν το είδαν απλά...

μα το αναγνώρισαν κιόλας...

Τώρα ξέρεις... πόσο "αλλιώτικη" είναι η αλήθεια σου μαζί του...

Πόσο αδημονείς αυτή την αλήθεια να την κάνεις εικόνες...

Να την ντύσεις με τραγούδια...

Να την ζεις καθημερινά...

Δεν ξέρω "που", δεν ξέρω για "πόσο" ... 

Έχει σημασία μόνο το "μαζί" ...

Οπουδήποτε και για όσο...

Κι αν αυτό το όσο καταφέρουμε να το κάνουμε "πάντα"...

τότε θα ξέρω πως η αλήθεια μας χωράει πολλά χαμόγελα σε μια φωτογραφία...

πολλά πατουσάκια σε ένα διπλό κρεβάτι...

πολλές στιγμές καμωμένες από εσένα και εμένα...

που θα τις ονομάσουμε  "αναμνήσεις"...

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο... μόνο εσύ...

Και αν αυτό είναι το δικό μας παραμύθι...

'Ελα να το ζήσουμε...

Κι άσε τους να λένε...

πως τα παραμύθια είναι για μικρά παιδιά...

Ποιος είπε ότι δεν είμαστε?

For me, there is only you...

Χρώμα? 

Διάλεξε εσύ... δεν έχει σημασία...

Μα πως...έχει...μία καρδιά έχει χρώμα κόκκινο...

Σχήμα?

Όπως σου βγει η ζωγραφιά...

Μα πως μια καρδιά έχει συγκεκριμένο σχήμα...

Δεν έχει σημασία....σου λέω...και χαμογελάω...

Μα εγώ έχω μάθει να ζωγραφίζω την "αγάπη" σαν μία κόκκινη καρδιά...

Και τώρα εσύ έρχεσαι να μου πεις, πως δεν έχει καμία σημασία το χρώμα ή το σχήμα?

Έλα κοντά μου... πλησίασε...κι άλλο... κλείσε τα μάτια σου... φέρε μου την παλάμη σου... ακούμπησε την στην καρδιά μου και πες μου κάτι...ότι σου έρθει στο μυαλό...

Σε αγαπάω...

Προσπάθησε να ζωγραφίσεις τον ρυθμό της καρδιάς μου όταν μου ψιθύρισες "σε αγαπάω..." Μπορείς? 

Μπορείς ...μα δεν έχει σημασία... η ζωγραφιά...

αλλά αυτό που νιώθεις ζωγραφίζοντας την και κοιτώντας την...

Κατάλαβες?

Έτσι είχα μάθει...από παιδί...

Έτσι έμαθα μεγαλώνοντας...

 

  

  

“What's meant to be will always find a way” ...

Πόσο καιρό έχω να γράψω...? Πολύ... Και να που έφτασε Ιούλιος... Και να που είναι Κυριακή...
Και εγώ εδώ μπροστά από την οθόνη... Δύσκολος μήνας ο προηγούμενος, δύσκολος και αυτός θα πω...και δεν ξέρω τι εύχομαι...

Εκείνο το μαγικό ραβδάκι που το έβαλα είπαμε? Που το έχω κρύψει?
Σχεδόν έχω ξεχάσει την μορφή του... Και τώρα να που ήρθε η στιγμή να το αναζητήσω ξανά...

Τι κάνω λάθος?  Κύκλος είναι η ζωή... Και εγώ κύκλους κάνω γύρω από τον άκρατο συναισθηματισμό μου...Και είναι εκείνες οι φορές που νιώθω σαν 5 χρονο παιδάκι που δεν μπόρεσε να εξηγήσει γιατί  άφησε ανοιχτό το βαζάκι με τα μπισκότα και του έβαλαν τις φωνές γλύκά μεν...αλλά τους τις έβαλαν... Ακόμα κι αν είχαν δίκιο...

Πως να περιγράψει τι νιώθει το παιδάκι? Δεν περιγράφεται...νιώθεται μόνο... Να, είδε το βάζο στον πάγκο, με τα λαχταριστά μπισκοτάκια και πήρε καρέκλα, παραλίγο να πέσει μάλιστα και με ένα τεράστιο χαμόγελο άνοιξε το βάζο πήρε ένα μπισκοτάκι, δοκίμασε διστακτικά και έκλεισε τα ματάκια του για να απολαύσει κάθε μπουκιά... Του είχε λείψει η γεύση... Δεν το άφηναν να φάει τόσες μέρες... Αυτά τα "πρέπει" των μεγάλων...

Πως να σου εξηγήσω... όλα τα άλλα γύρω μου είναι απλά εκεί γιατί υπάρχουν... δεν με νοιάζει πως, γιατί και πόσο...

Εσύ είσαι το βάζο με τα μπισκότα μου...Που τόσες μέρες δεν μπορώ να γευτώ ενώ μου έχει λήψει αφόρητα η γεύση σου... Μπορώ να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα στο βάζο μέχρι να βρω τρόπο να το "ανοίξω" πάλι... Μα δεν μπορώ να φανταστώ τον "πάγκο" μου άδειο από την γεύση που αφήνει στα χείλη μου η δική σου γεύση...

Κατάλαβες???
Αν όχι.. τότε σίγουρα κάτι κάνω λάθος ...

                                         

" Κι αν σκοτείνιασες κι άμα νομίζεις όλα πια τα έχεις χάσει
έλα,εγώ είμαι εδώ σ`το ορκίζομαι κι αυτό πως θα περάσει..."

Welcome home...

Επέστρεψα,μα δεν ξέρω για πόσο... Είχα απλά την ανάγκη να γράψω...
Τα μαύρα μου ανθρωπάκια κάνουν πάρτυ εδώ και μέρες...Και παρόλες τις φιλότιμες προσπάθιες μου, αδυνατώ να τα "εξαφανίσω"...

Όταν νιώθεις χαμένος κοιτάς στον ορίζοντα ή κλείνεις τα μάτια και αρχίζεις να πιστεύεις σε "θαύματα"?

Και είναι και εκείνες οι στιγμές, που έχεις την αναγκη να ακούσεις δυο λέξεις... μα δεν έρχονται ποτέ...

Το παράλογο του έρωτα?'Η ο παραλογισμός του ερωτευμένου? Ρητορική είναι η ερώτηση...φυσικά...

Κοιτώντας ένα τζάμι "στολισμένο" με σταγόνες ανοιξιάτικης βροχής και με τον πυρετό να ανεβαίνει...κλείνω τα μάτια...και αδειάζω το μέσα μου...

Εις το επανειδείν...

New year's resolution ...

Κάποιες προσδοκίες κρατάνε μία στιγμή,
και εσύ προσπαθείς αυτή την στιγμή
την κάνεις "πάντα" σου... #wrong

Όσο διαρκεί μία στιγμή, λοιπόν... Για τόσο μόνο...
Αντέχεις?


Καλή χρονιά...

όλα είναι κύκλος...

Για άλλους μεγάλος, για άλλους μικρός...Και όταν μπεις στην δίνη του, πολύ δύσκολα αλλάζεις φορά...Δεν ξέρω αν φταίει η ταχύτητα, ή η αδρεναλίνη που ξεχειλίζει από μέσα σου, καθώς έχεις πάρει φόρα και στροβιλίζεσαι...δεν ξέρω αν έχει νόημα να κλείσεις τον κύκλο νωρίτερα από τότε που του αρμόζει...

Ξέρω μόνο ότι ο κύκλος του καθενός μας κάποιες φορές κρατάει περισσότερο ίσως από όσο αντέχουμε..και κάπου εκεί ψάχνεις να βρεις τις παράπλευρες απώλειες...

Μα ούτε αυτό τελικά έχει νόημα...Τους κύκλους μου τους "έζησα" μέχρι και την τελευταία τους στροφή, χωρίς φόβο, μα με πολύ πάθος...Γιατί έτσι είμαι εγώ...Και κάθε φορά χαμογέλαγα...Γιατί λατρεύω αυτή την κυκλική φορά της ψυχής μου...Ακόμα κι αν κάποιες φορές ζαλίσει τελειωτικά το μέσα μου και ισοπεδωτικά με βγάζει εκτός πορείας...

Κάπου εδώ, νιώθω ότι ένας ακόμα κύκλος μου ολοκληρώθηκε...Λίγο βίαια (σκέφτομαι), μα έτσι του έπρεπε να γίνει...Χαμογελάω... Και όπως κάθε φορά έτσι και τώρα, βάζω τρεις τελίτσες...

και σας χαιρετώ... για πόσο? για όσο...

Μέχρι να μοιραστούμε λοιπόν τον επόμενο κύκλο μου... θα μου θυμίσω... πως η οδός ονείρων φτιάχτηκε για να κάνει παρέα στο "μέσα" μου... όταν αυτό δεν βρίσκει διέξοδο σε λόγια...

light my fire...

blow my mind off...

δυο μελωμένα λόγια...

Να μου χαρίσεις βρε σιωπή δυο μελωμένα λόγια
να αγκαλιάσει τη στιγμή αύρα θαλασσινή
Σκάντζα στη θλίψη σου ζήτω με όνειρο βαρκάρη
μήπως κουρσέψω το γιατί και βρει η καρδιά λιμάνι

άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει...

Έβαλα την μάσκα του παλιάτσου, το πιο ωραίο μου χαμόγελο και βγήκα...

Δεν πέρασε ώρα και τα ρακόμελα ζάλισαν γλυκά το "μέσα"μου...

२ μηνύματα στο κινητό...

Το ένα το περίμενα...Χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη που μέχρι τότε αντιδρούσαν μόνο σε κάθε γιουλιά ρακής....Περνούσες όμορφα, κάθε λέξη σου το περιέγραφε αυτό...
Το δέυτερο, με μπέρδεψε...Ο ιούδας φιλούσε υπέροχα τελικά?

Θόλωσε το βλέμμα...σκοτείνιασε για λίγο...Άρχισε η νύχτα, πάλι νύχτα να ζητάει σκέφτηκα...
Η επομενη στιγμή που θυμάμαι ήταν εκείνη που στο βάθος ακουγόταν ένα αγαπημένο τραγούδι και εγώ αποκοιμήθηκα σε μια γνώριμη φιλική αγκαλιά...
Όταν άνοιξα τα μάτια είχε ήδη ξημερώσει...Μερικές μπουκιές από σοκολατένιο κρουασάν, २ κουβέντες και μία αγκαλιά για πρωινό...Γι αυτό δεν είναι οι φίλοι?
Το επόμενο που θυμάμαι είναι τον ήλιο να ζεσταίνει το πρόσωπο μου ...Η Μάρω ήθελε να κλάψει...Βλέπεις νικήθηκε το χτεσινό βράδυ...

Η οδός ονείρων ήθελε να χαμογελάσει...Δυνατά...Φωναχτά...

Μα πως χαμογελάς φωναχτά? Γίνεται?

Κάπου εκεί ο συνδυασμός των δυο τους σώπασε τόσο, που η σιωπή έγινε κλάμα...και μετά ένα καθάριο χαμόγελο...
Και ο ήλιος στέγνωσε τα δάκρυα...

Πριν προλάβουν να φτάσουν στο χαμόγελο και να το σκοτεινιάσουν...

...

"...κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές..."

ups and downs...

Μυστήρια διάθεση...
Ανακατωμένα συναισθήματα...

Πίνω ακόμα μία γουλιά καφέ και η σκέψη μου παγώνει την στιγμή, δεν υπάρχει τίποτα γύρω μου...
Τίποτα...Εγώ και η ανάσα μου...Και όλες εκείνες οι λέξεις που κάνουν πάρτυ στο κεφάλι μου...

Με θλίβουν τα "γιατί" ... Ποτέ δεν μου άρεσαν...Δεν ξέρω αν φταίει ο συναισθηματισμός μου ή η ανάγκη μου να έχω λογική εξήγηση για τα πάντα...Δεν ξέρω αν με ενοχλεί που το σύμπαν παίζει παιχνίδια και με έχει χρήσει μέρος τους χωρίς να ξέρω αν θέλω...

Ο εκνευριστικός ήχος των ασταμάτητων τηλεφωνημάτων, μου αποσπά την προσοχή... Μα δεν θέλω να επανέλθω στο "εδώ" μου... Λίγο ακόμα χαμένη στις σκέψεις μου...Λίγο ακόμα χρόνο θέλω...

Κάποια στιγμή θα φύγω, ή θα με "φύγω"...
Για που? Έχει σημασία?
Για όπου, πάντα μου άρεσε το ανεξάντλητο....το άγνωστο, το διαφορετικό...

Πάλι τάσεις φυγής? όχι...δεν είναι ηττοπαθές...είναι σιωπηλή επιθυμία που τώρα τελευταία έχει αρχίσει να "βάζει" φωνή και μου είναι αδύνατον πια να την παραβλέψω...

Δεν ξέρω τι μου αναλογεί...ξέρω όμως πως δεν μπορώ τα"μισά" ... δεν μπορώ τις "εκπτώσεις" (το έχω ξαναγράψει αυτό...τόσες φορές..)...Πόσο κλισε? όσο...δεν με νοιάζει...

Τα "όλα" ή το "τίποτα" ...έτσι είμαι... και δεν είναι εύκολη επιλογή...μα δεν έφτασα εδώ για να κάνω τώρα πίσω...

intimate dance...

Έναν χορό δίχως αρχή και τέλος...εγώ και εσύ...και μουσική...Μέχρι τα "δύο" να γίνουν "ένα"...

Μέχρι οι ανάσες να μην ξεχωρίζουν η μία από την άλλη, και ο χτύπος της καρδιάς να δίνει τον ρυθμό...για πόσο? Για όσο...για όσο αντέξουν δυο σώματα να χορεύουν στους ρυθμούς ενός πάθους, ενός έρωτα, μιάς αγάπης...

inner explosion ...

Και εκεί που ο κόσμος σου μοιάζει σαν να έχει καταπιεί άγκυρα και εσύ μένεις στάσιμος σε μία θάλασσα που έχει σκοτεινιάσει...

Ο ουρανός σου μοιάζει με ασπρόμαυρη φωτογραφία που έχει παγιδευτεί στον χρόνο
και τίποτα δεν μπορεί να τον χρωματίσει...

Έρχεται εκείνη η στιγμή που δεν είχες ποτέ υπολογίσει να σου αναποδογυρίσει την εικόνα, να την
ανακατέψει, να ρίξει φως και να την βάψει με χρώματα... πράσινο...κόκκινο...μώβ...

Χρειάστηκαν μόνο μερικά λεπτά παραλογισμού και άλογης τρέλας...
Μερικά αυθόρμητα λόγια...
Και κάποιες σιωπές που έκαναν την ανάσα να χορεύει σε ρυθμούς "έρωτα"...

Me and the dragon can chase all the pain away...

dolphin...

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί
Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Καλό μας μήνα...

Και εκεί που ταξιδεύεις…ανέμελα…ήρεμα…χαμένη στις σκέψεις σου…πάλι ο ήχος εκείνος…. Σε ανακατώνει… Είσαι μεσοπέλαγα, έχεις ελάχιστο σήμα… (cosmote και μπούρδες σήμα καμπάνα…) και κοιτάς την οθόνη του κινητού σου… Βγαίνεις στο κατάστρωμα, ακούς ένα «πήρα να σου πω καλό μήνα» και χαμογελάς ασυναίσθητα…

Ξέρεις πολύ καλά τι κάνεις… και ξέρω και εγώ…Και όσο και αν με εκνευρίζει γιατί δεν έχω κανένα έλεγχο κάτι τέτοιες στιγμές, τόσο το απολαμβάνω…

Και εκεί που λέω «φεύγω» από όλους και όλα, αυτό το «έλα» σου με αποσυντονίζει… το νοιώθω συνεχώς και πιο κοντά μου, και δεν ξέρω σε ποια κατεύθυνση να κοιτάξω, που να σε ψάξω… και τότε στρέφω τα μάτια μου μέσα μου και όσο σκοτεινά και αν είναι σε βρίσκω πάντα εκεί…

Χωρίς φώτα, μόνο με όσα νιώθω…με όλες τις αισθήσεις μου…

Γιατί έτσι φτιάχτηκα… για να «βλέπω» και τα ίσως μου να γίνονται ναι…και τα όχι μου να σε φέρνουν ακόμα πιο κοντά…

Treasure the moment… αυτό κάνω…μόνο αυτό…για τώρα…και όσο πάει…γιατί τελικά δεν έχει καμία σημασία το μετά…αν το παρόν μας δεν έχει κάτι από εσένα και εμένα μπλεγμένο με πολύ νιώσιμο… όχι απαραίτητα ερωτικό…αλλά νιώσιμο… που ηλεκτρίζει την ψυχή μας…δεν έχει νόημα... Την δική μου έστω…το έχω ανάγκη αυτό…Με «τρέφει»… με κάνει να νιώθω ζωντανή…

Και αυτός ο αέρας…μαγικός… Στα μούτρα μου πλανιέται και με νανουρίζει…με μία υπόσχεση…

Ότι πάντα θα ηρεμεί την ψυχή μου , όταν το έχει ανάγκη…

Καθάρια συναισθήματα, έντονα…θα με αποκοιμήσουν μέχρι να ξημερώσει και να έχω φτάσει στο λιμάνι…

Καλό μας μήνα...

Μόνο αγάπη (ρε)...

"να αγαπάς, σαν να μην έχεις πληγωθεί ποτέ..."

Έχεις τολμήσει να το κάνεις ποτέ? Ναι σε εσένα λέω...σε κάθε εσένα...εμένα...
Έτσι χωρίς να σκέφτεσαι το μετά...

Μόνο αγάπη...(ρε)...κι ας είναι όλα σεξ (που λέει και ένας "γνωστός" μου)...

Γέμισα με εικόνες από την όμορφη Κρήτη, που πάντα ανακατώνει την ψυχή μου με τον πιο έντονο και ισοπεδωτικό τρόπο...Εικόνες, μυρωδιές, γέλια, ανθρώπους, στιγμές μελαγχολίας...Και πάλι από την αρχή... Και είμαι "έτοιμη" να γυρίσω πίσω στο χάος της Αθήνας...με τα καλά της και τα κακά της... Είμαι? Έτοιμη εννοώ? Ποιος ξέρει...? Η φυγή είναι πανέμορφη όταν ακόμα και άν έχει αρχή και τέλος... Και ακόμα μία φορά χαμογελάω...εισπνεόντας με όλη μου την δύναμη αυτή την "ενέργεια" που υπάρχει εδώ κάτω...σε τούτο το νησί...

Καλή σου "επιστροφή" Mrs Dream Boulevard ...

Dia dos namorados...

So paint me, take me, hate me, claim me make me something more

Something better than the black and white that coloured me before

I want to feel your body and your hands upon my chest

To feel my emptiness

P.S Να ευχαριστήσω τον 4amorning που μας "έμαθε" αυτό το υπέροχο τραγούδι...